สายฝนที่สาดเทลงมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีและตกยาวตลอดจนถึงช่วงสาย ราวกับจะเป็นใจให้เจ้าของร่างบนเตียงหลับต่อไปอีกเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เพราะมีทั้งเสียงออดและเสียงทุบประตูที่ดังแข่งกันอยู่หน้าห้องของเขา

" คร๊าบบบ ครับ มาแล้ว .. " แม้จะรู้สึกขุ่นใจที่มีคนมาขัดเวลานอนแห่งความสุขก็ต้องรีบลุกมาเปิดเพื่อไม่เป็นการรบกวนห้องอื่น แต่ผู้ที่มาเยือนนั้น กลับทำให้เขามีความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาทันทีที่เห็น
" J .... " ชายร่างสูงผมทองเช่นเดียวกับเจ้าของห้องยืนตัวเปียกปอนอยู่หน้าห้อง สายตาจับจ้องมาที่เขาจนรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที ทั้ง ๆ ที่เป็นดวงตาและใบหน้าที่คุ้นเคยกันมาก่อนแท้ ๆ
" เอ่อ ...... ทำไมตัวเปียกแบบนี้ล่ะ เข้ามาก่อนสิเดี๋ยวจะเป็นหวัด "
" ....... " แขกผู้มาเยือนเดินเข้ามาตามที่เจ้าของห้องเปิดทางให้แล้วหยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตายังคงมองมาที่ชายหนุ่มร่างบางอย
ู่ " ........... ฉันไปหยิบผ้าขนหนูก่อนนะ " ตั้งใจจะเดินไปทางห้องนอนแต่กลับถูกมือของอีกฝ่ายฉุดไว้
" อ่ะ ... J .. มีอะไรเหรอ ?...."
" นายจะแต่งงานเหรอ ? " คำถามแรกที่ออกจากปากของชายหนุ่มทำให้อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อย คิดแล้วว่าอีกไม่นานคน ๆ นี้จะต้องรู้ แต่ก็พยายามทำหน้าให้เป็นปกติที่สุด
" .... ใช่ ... " ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปฏิเสธ ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่เขาตัดสินใจไปแล้ว
" นี่นายตากฝนมาเพื่อมาถามฉันแค่นี้เนี่ยนะ !? "
" ทำไมกัน Ino ... ทำไม ? "
" ทำไม ? ฮ่ะ ๆ ... J แล้วทำไมนายถึงถามแบบนั้นล่ะ ? นายคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่กันแล้ว ... มันสมควรแก่เวลาที่จะต้องหาความสุขให้ตัวเองบ้างแล้วนะ "
" ความสุข ... นายแน่ใจงั้นเหรอว่านี่คือความสุข ? .... แล้วฉันล่ะ ....... เรื่องของพวกเราล่ะ ? "
" นายพูดอะไรน่ะ .. เรื่องของพวกเรามันจบไปนานแล้ว ตั้งแต่พวกเรายุบวงกัน " Ino พูดเสียงเรียบแต่หันหลังให้ชายหนุ่ม
" นายพูดอยู่คนเดียว ! " อีกฝ่ายก็ไม่ยอมลดละ อ้อมมาดักหน้าเขาไว้
" ก็แล้วจะให้พูดอะไรอีกล่ะ !? อีกอย่างความสัมพันธ์ของพวกเรามันก็แค่เล่น ๆ เท่านั้น "

' เล่น ๆ ' งั้นเหรอ ?! ... เรื่องที่ผ่านมาสำหรับนายแค่เล่น ๆ เท่านั้นเองงั้นเหรอ ..............

"นายเองก็มีคนที่คบอยู่ด้วยเหมือนกัน เป็นผู้ใหญ่สักที JUN ! มองโลกแห่งความจริงซะบ้าง ทั้งฉันและนายไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้ต้องมาถึงสักวัน " ร่างบางพูดเสียงดังใส่คนตรงหน้า ... มันดังที่สุดเท่าที่ตัวเขาเคยพูดกับคน ๆ นี้
" ถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปซะเถอะ J .. กลับไปทางที่นายเข้ามาแล้วลืมเรื่องเก่า ๆ ไปซะ ! มันไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปแล้ว " Inoran ชี้ไปที่ประตูแล้วหันกลับไปทางห้องของตัวเอง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อชายผมทองไม่ยอมให้เขาผ่านไป
" หลีกไปซะ J ! "
" นายว่าฉันไม่โตเป็นผู้ใหญ่ใช่มั๊ย ! ได้ ! ในเมื่อพูดแบบนี้ฉันก็จะทำให้สมกับที่นายว่า ! "
" อ่ะ !!! " ไม่ทันที Inoran จะได้พูดอะไรต่อ เขาก็ต้องทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเพื่อนของเขาชกเข้ามาที่ลิ้นปี่เต็มแรงจนจุก
" นาย .... " เป็นคำสุดท้ายที่ออกจากริมฝีปากอิ่มนั้นก่อนสติจะหลุดลอยไป

" อือออ... " เสียงครางเบา ๆ ออกจากลำคอของร่างที่นอนอยู่บนเตียงขาวนุ่ม Inoran กระพริบตาถี่ทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พลันลุกขึ้นนั่งมองไปรอบ ๆ ... เขาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย ? ... ค่อย ๆ ลุกจากเตียงแล้วหยุดที่หน้าต่าง ภาพที่เห็นมีเพียงต้นไม้ใหญ่หนาแน่นเท่านั้น ...
' นี่ไม่ใช่ในเมืองนี่ ! ไม่คุ้นตาเลย ที่ไหนกันนะ ' แล้วก็ฉุกคิดถึงผู้ที่น่าจะเป็นคนพาเขามาที่นี่ ... .
ในห้องนั้นมีแค่เขาอยู่คนเดียว Ino ลองเปิดประตูห้องดู พบว่ามันไม่ได้ล็อค เมื่อออกมาก็พบกับสภาพห้องที่ตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย ออกแบบบรรยากาศคล้ายบ้านสไตล์อเมริกันคันทรี่เล็กน้อย ..

" ตื่นแล้วเหรอ " ชายผมทองเดินเข้ามาพร้อมถาดแซนวิชและกาแฟ
" J .. ที่นี่ที่ไหนกัน ? นายพาฉันมาที่นี่ทำไม ? " คนถูกถามยิ้มเล็กน้อย เดินไปวางถาดอาหารบนโต๊ะรับแขกแล้วนั่งกินอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เมื่อไม่ได้คำตอบจากอีกฝ่ายก็เริ่มฉุนกึก เดินไปหยุดตรงหน้าพร้อมกับถามเสียงดังอีกครั้ง
" ฉันถามว่าที่นี่คือที่ไหน !! "
" ใจเย็น ๆ สิ Ino ที่นี่บ้านพักของฉันเอง ซื้อทิ้งไว้นานแล้ว แต่ก่อนอื่น ฉันว่านายทานรองท้องไว้หน่อยดีกว่านะ ไม่มีอะไรลงท้องมา 2 วันแล้วนี่ "
" หา !! 2 วัน !!! นี่ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเชียว " Inoran ตาโตด้วยความตกใจ
" อ่ะ.. ถ้างั้นฉันต้องรีบกลับ ยังมีงานต้องทำอีก ... อ๊ะ !! " เมื่อทำท่าจะเดินหนีก็ถูกเจ้าของบ้านฉุดลงมานั่งบนตักพร้อมกอดเขาไว้แน่น
" J !! ทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ !! ฉันจะกลับ "
" ไม่ ! Ino อยู่กับฉันเถอะนะ ... อยู่ด้วยกันแค่ 2 คน .. " ว่าพลางกอดรัดอีกฝ่ายแน่นขึ้นอีกราวกับกลัวว่าจะหลุดลอยจากมือไป
" เป็นบ้าอะไรอีก ! ปล่อยนะ ! " ชายผมทองที่ตัวเล็กกว่าอีกฝ่ายพยายามสะบัดตัวให้พ้นจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกอดแรงขึ้นอีก
" ไม่ ! ฉันตัดสินใจแล้ว Ino "
" ตัดสินใจอะไร ?! " Inoran หยุดดิ้นชั่วคราวพยายามหันหน้ามาถาม
" ฉันจะไม่ให้นายไปไหนอีก ! นายจะต้องอยู่ที่นี่กับฉัน "
" เฮ้ย !! ไอ้บ้า J นายพูดอะไรน่ะ !!! "
" ก็บอกไปแล้วไง หรือว่าได้ยินไม่ชัด .. นายต้องอยู่ที่นี่ .. กับฉัน!" เสียงที่พูดฟังดูก็รู้แล้ว ว่าไม่ได้ล้อเล่น
" บ้ารึไง ~ ฉันต้องรีบกลับไปทำงานอีกนะ " Ino หน้าเสียพยายามแกะแขนที่รัดตรึงเขาไว้อยู่
" ก็ไม่ต้องทำ"
" เฮ้ย ! "
" แล้วฉันก็ไม่ให้นายกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วย !! "
" J !!!! พูดอะไรแบบนั้นฮะ !! นายบ้าไปแล้วแน่ ๆ " Inoran โวยวายด้วยความโมโห J มองหน้าอดีตเพื่อนร่วมวงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" ใช่ .. ฉันบ้าที่ทำแบบนี้ .. แต่คงบ้ากว่านี้แน่ถ้าปล่อยให้นายต้องตกเป็นของคนอื่น ! "

" จะอาบน้ำก่อนมั๊ย ? หรือจะกินข้าวก่อน "J พูดขึ้นหลังจากคนที่เขาพามาโวยวายจนเหนื่อยหอบ ร่างบางเดินไปนั่งซุกตัวอยู่ที่โซฟาตัวในสุดของมุมห้องเหมือนพยายามจะอยู่ให้ห่างจากเจ้าของบ้านให้มากที่สุด
" เป็นอะไรไป ? ออกมานั่งตรงนี้ดีกว่าน่า ตรงนั้นมันอับ ร้อนจะตาย "
" ไม่ต้องเข้ามาเลยนะ ! ไอ้ถึก !!! ไอ้บ้า !!! ไอ้ตี๋ไม่มีความคิด !!! "
" อ้าว ? ทำไมพูดงั้นล่ะ Ino นายอยู่กับไอ้เด็กลูกครึ่งนั่นจนติดเชื้อปากเสียมารึไง " ชายผมทองถามด้วยเสียงฉุนนิด ๆ เมื่อได้ยินคำพูดสารพัดจะตอกย้ำปมเด่นของตัวเอง พาลนึกไปถึงคู่หูคนใหม่ของ Inoran ด้วย

.... ท่าทางจะสนิทกันมากสินะ ตอนนายอยู่กับฉันสีหน้าของนายไม่เห็นเหมือนตอนอยู่กับหมอนั่นเลย ....

" เกี่ยวอะไรด้วย อย่ามาว่า Ken นะ " ... อ๊ะ มีปกป้องให้ด้วย ยิ่งคิดยิ่งฉุน
" ก็จริงมั๊ยล่ะ ? คำพูดแต่ละคำของไอ้เด็กนั่นน่ะ ... "
" หยุดนะ J !! เรื่องอะไรไปพาลว่าคนอื่นเขาแบบนั้น อย่างกับนายพูดแต่ละประโยคดีนักนี่ !! " พอได้ยินคำพูดนี้ J แทบจะฟิวส์ขาดซะเดี๋ยวนั้น

............. ทั้ง ๆ ที่นายแสดงอารมณ์น้อยมาก ทำไมพอเป็นเรื่องของเจ้าเด็กนั่น นายถึงได้โมโหนัก .....

" ปกป้องกันดีเหลือเกินนะ ท่าทางนายจะชอบคนอายุอ่อนกว่าสินะ แล้วเมื่อไหร่จะโล๊ะไอ้เด็กนั่นทิ้งล่ะ ? นายกำลังจะแต่งงานนี่หรือว่ายังไม่เบื่อ กับฉันนายยังคบมาได้เป็นสิบปีเลยนี่นะ "
" พล่อก !!!!~ "
เสียงกำปั้นกระทบกับกระดูกโหนกแก้มดังขึ้นทันทีที่จบประโยค ร่างบางลุกจากที่นั่งตรงรี่เข้าไปชกหน้าของชายผมทองอย่างแรง ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มเกิดเป็นรอยเลือดซึมซิบ ๆ เล็กน้อยตามแนวของหัวแหวนของอีกฝ่ายที่ขูดโดน..
" นายกำลังดูถูกฉันนะ "
J ใช้หลังมือปาดเลือดที่ซึมออก มองคนที่ฝากรอยแผลไว้ด้วยสายตาที่ปวดร้าว จน Inoran รู้สึกใจหายไม่น้อย

ขณะที่กำลังสับสนกับความคิดของตัวเอง ร่างสูงก็ตรงเข้ามากระชากไหล่บางเข้ามากอด ใบหน้าคมสันก้มต่ำลงมาจนจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน Inoran แทบจะหยุดหายใจเมื่อสบตากับคนตรงหน้า

J ... กำลังโกรธฉันอยู่รึเปล่า ? หรือว่า.... กำลังเสียใจ ....... อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกเลย .....

" Ino ... ฉัน ...... "
ประโยคหลังหายไปเมื่อริมฝีปากของ J สัมผัสกับริมฝีปากของ ' อดีตเพื่อนร่วมงาน ' รสจูบที่นุ่มนวลทว่าล้ำลึกจน Inoran แทบจะลืมขัดขืน มือเรียวพยายามฝืนออกแรงดันไหล่ของอีกฝ่ายออกพร้อมสะบัดหน้าให้หลุดจากรสแสนหวานที่ชายผมทองมอบให้ แต่กลับโดนกอดรัดแน่นขึ้นและถูกดันไปจนหลังติดกำแพง

" อ....J .. หยุดนะ ! " ร่างบางร้องห้ามเมื่อมือของ J เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขา ริมฝีปากย้ายที่จากริมฝีปากอิ่มมาซุกไซ้ที่ซอกคอแทน แล้วเลื่อนขึ้นมากระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหู
" Ino ... อยู่กับฉัน ..... ให้ฉันเป็นเจ้าของนายคนเดียวนะ ... ฉันคนเดียวเท่านั้น ... "
ว่าแล้วก็กระตุกเสื้อของ Inoran จนเลื่อนหลุดจากไหล่เผยให้เห็นอกขาวเนียน J ไม่รอช้าใช้ลิ้นดุนสัมผัสกับยอดอกสีชมพูที่อยู่ตรงหน้าเบา ๆ
" อ๊า ~ .. อะ... J... หยุดนะ... " เสียงของ Ino เริ่มขาดช่วงแม้จะพยายามเค้นเสียงออกมาแต่ก็ดูเบาเหลือเกิน J ยังไม่ยอมหยุดตามคำขอร้อง
" หยุด ~ J หยุดนะ !! ฮึก ~ หยุดเถอะ....ฮึก....... " เสียงที่ออกมากลายเป็นเสียงสะอื้น J เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องตกใจ หยดน้ำใสไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลคู่สวย

Ino ร้องไห้ !!! Ino คนที่เข้มแข็ง ... Ino คนที่แทบจะไม่แสดงความรู้สึกออกมาคนนั้นกำลังร้องไห้ !!!

๋J มองคนตรงหน้าที่ขณะนี้กำลังหลับตาด้วยความรู้สึกผิด ... เราคงทำอะไรรีบร้อนเกินไป ... แต่ว่านะ Ino ... ฉันอิจฉานะ .. ทำไมคนอื่นถึงได้รับการเอาใจใส่จากนายอยู่เสมอเลย ... ทำไมไม่แบ่งมาให้ฉันบ้าง .....

" โอเค ! ฉันไม่ทำอะไรแล้ว เงียบซะนะ Ino " มือใหญ่ที่เกาะกุมไว้อยู่เลื่อนออกไป Inoran ลืมตาที่เริ่มพร่ามัวไปด้วยน้ำตาของตัวเองมองคนตรงหน้า
" ฉันไม่ทำอะไรนายก็ได้ ... แต่ .... อย่าพูดถึงคนอื่นให้ฉันได้ยินอีกนะ โดยเฉพาะเจ้าเด็กลูกครึ่งนั่น !!! " ร่างสูงพูดพลางเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว " ไม่งั้นคราวต่อไปฉันไม่หยุดแค่นี้แน่ ! "
" หมายความว่านายจะไม่ปล่อยฉันไปจากที่นี่ล่ะสิ "
" แน่นอน ! บอกแล้วไง นายต้องอยู่ที่นี่.. กับฉัน "

Inoran ส่ายหน้าเบา ๆ ...
" J ..... นายมันบ้า !! "

" Ino ตื่นเถอะ จะบ่ายแล้วนะ " เสียงอ่อนโยนเรียกเขาให้ลุกขึ้นจากเตียง Inoran ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งขยี้ตา
" ไปล้างหน้าซะนะ ฉันเตรียมอาหารเอาไว้ให้แล้ว " ชายผมทองส่งผ้าขนหนูให้แล้วเดินออกไปนอกห้อง
" วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอ J ? " น้ำเสียงถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าอาหารบนโต๊ะดูมากมายและดีกว่าปกติ J ยิ้มพลางขยับเก้าอี้ให้อีกฝ่ายนั่ง
" วันนี้วันอะไร จำได้มั๊ย Ino ? "
" เอ๊ะ ? .. วันเกิดฉัน... ไม่ใช่แน่... หรือ วันเกิดนาย ? ก็ไม่ใช่อีกนี่นา .... เอ... วันเกิด Miho Nakayama "
" ผิดหมด ! วันนี้เป็นวันที่นายจะแต่งงานไง " ชายหนุ่มยิ้มกว้าง แต่ Inoran หน้าเจื่อนขึ้นมาทันที

... กำหนดวันแต่งงานของเขากับแฟนสาว ! ตั้งแต่โดนชายผมทองพามาที่นี่ ก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย เนื่องจากบ้านพักหลังนี้อยู่กลางภูเขา ถ้าไม่รู้ทางแล้วหนีออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า แทนที่จะหนีรอดอาจจะโดนตัวอะไรคาบไปแทนก็ได้ ...
นับแต่วันที่โดนพามา ... ถึงวันนี้.. วันแต่งงานของเขา .. ผ่านไป 3 เดือนแล้วรึนี่ !!! หล่อนจะคิดยังไงที่เขาไม่ได้ติดต่อไปหาเลยนานขนาดนี้ แล้วเพื่อนร่วมงานของเขาล่ะ จะตามหาเขารึเปล่า ที่จู่ ๆ ก็หายตัวไป ! โทรศัพท์ก็ไม่มี มือถือของ J เจ้าตัวก็พกติดตัวไว้ตลอด ไม่ให้เขาแตะต้องเลย เพื่อนของเขาคนนี้จะต้องเตรียมการไว้อยู่ก่อนแล้วแน่ ๆ เพราะเสบียงในห้องเก็บของมีพอถึง 1 ปีเลยทีเดียว โทรศัพท์ก็ถูกดึงสายออก ข้าวของเครื่องใช้มีครบครันโดยที่ J ไม่จำเป็นต้องออกไปไหนเลย รถที่จอดอยู่ด้านนอกก็มีแค่คันเดียว และแน่นอนว่ากุญแจก็อยู่กับเจ้าของบ้านด้วย พอถามถึงเรื่องงาน เจ้าตัวกลับบอกว่า
' ฉันขอหยุดพักปีหนึ่งแล้ว และก็บอกด้วยว่าไม่ต้องติดต่อมา '
' แล้วงานของฉันล่ะ ! '
' ฉันเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้ผู้จัดการของนายแล้ว บอกว่านายมีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย ขออยู่คนเดียวซักระยะ '
' ... !!! '
เจ้าบ้าเอ๊ย .. ! ทำอะไรตามใจตัวเองจริง ๆ .. ถ้าฉันหนีออกไปได้นะ ........ ว่าแต่ ... ผู้จัดการกับเพื่อนร่วมงานมันเชื่อกันง่าย ๆ อย่างงี้ได้ไงวะ !! กลับไปจะโล๊ะยกเซ็ตเลย ฮึ่ม !!!!

" คิดอะไรอยู่ Ino ? " Inoran หันไปสบตากับอีกฝ่ายที่นั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะอาหาร
" เปล่า .. "
" ปากแข็ง ! รู้หรอกนะ ว่านายคิดเรื่องของหล่อนอยู่ "
" คิดเรื่องงานต่างหากเฟ้ย ! พวก staff คงจะวุ่นวายน่าดูที่งานไม่เดินเลย แถมฉันก็ไม่ได้ติดต่อไปด้วย " แต่ความจริงกำลังคิดเรื่องของผู้ชายตรงหน้านี้ต่างหาก
" หึ ! " เสียงหัวเราะเบา ๆ ทำเอา Ino รู้สึกฉุนขึ้นมานิด ๆ แต่ตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์จะชวนทะเลาะด้วย เลยก้มหน้าก้มตากินอาหารที่อยู่ตรงหน้า

" ผมเปลี่ยนสีแล้วนี่นะ " ร่างบางที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เพลิน ๆ หันมาแล้วสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือของชายผมทองเอื้อมมาจับเส้นผมของเขา
" ยาวขึ้นด้วย ก็ฉันไม่ได้ตัดผมมานานขนาดไหนแล้วล่ะ ! "
" แต่ฉันชอบนายตอนเป็นแบบนี้นะ "
" งั้นเรอะ ! แต่ฉันไม่เห็นชอบเลย หยั่งกะผู้หญิง " Inoran สวนกลับทันควันพลางสะบัดหัวให้ผมของตัวเองหลุดจากมือของอีกฝ่าย
" นายเองก็ผมยาวเหมือนกัน หน้าลดความถึกไปตั้งเยอะ !"
" หึ หึ .. แต่นิสัยยังเหมือนเดิมแน่นอน " J ยิ้มแล้วนั่งลงพร้อมกอดคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
" เฮ้ย ! อย่ามากอดได้มะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว "
" ก็ฉันดีใจนี่นา .. ที่วันนี้นายซึ่งจะต้องเข้าพิธีกับผู้หญิงคนนั้นกลับมาอยู่กับฉันแทน "
" ...... "

......................... ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ... Inoran ปล่อยให้ชายผมทองโอบกอดเขาไว้ทางด้านหลังอยู่นาน ศีรษะพิงแผ่นอกกว้างอบอุ่น ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากขึ้นก่อน ..
" นี่ Jun .. "
" อะไรเหรอ Ino ? " ร่างสูงกระซิบข้างหูของคนในอ้อมกอด
" ... หลังจากนี้ไปนายจะทำยังไง ? "
" ทำยังไง ? ... ก็อยู่กับนายไง "
" บ้ารึไง !! " ผละออกจากวงแขนใหญ่ .. J ยอมปล่อยแต่โดยดีพลางส่งยิ้มให้
" ตั้งแต่นายมาอยู่ที่นี่ นายว่าฉันบ้านับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ เกิดฉัน 'บ้า' ขึ้นมาแล้วทำอะไรที่ ' บ้า ' ขึ้นมาจริง ๆ จะทำไง " พูดจบก็ยักคิ้วให้
" อะ ... ไอ้บ้าาาาา !! .. " Inoran รู้สึกหน้าร้อนวาบขึ้นมาฉับพลัน ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาว่าชายผมทองดีแล้วจึงรีบเดินเข้าห้องปิดประตูกระแทกโครมใหญ่ตามด้วยเสียงกดล็อคห้อง
" หึ หึ ~ น่ารักไม่เปลี่ยนเลย ... ว่าแต่วันนี้เราต้องนอนที่โซฟาอีกแล้วเหรอเนี่ย ~ เฮ่อ ~ "

ว่าแล้วก็จัดโซฟาตัวใหญ่ซึ่งชายหนุ่มใช้เป็นเตียงชั่วคราวตลอดตั้งแต่มาที่นี่ ในใจก็นึกบ่นตัวเองที่บ้านหลังนี้มีตั้งหลายห้อง แต่ดันทำห้องนอนแค่ห้องเดียว
" ถึงหน้าหนาวมีหวังแย่แน่เลยเรา.. " ถึงจะบ่นแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อยคนในห้องนอนก็อยู่กับเขาที่นี่แทนที่จะไปอยู่กับคนอื่น

แสงแดดที่สาดส่องผ่านช่องว่างของม่านเข้ามา ปลุกให้คนที่นอนอยู่ต้องลุกขึ้นมา ดวงตาสีน้ำตาลกลมมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วผุดลุกขึ้นยืนทันที เมื่อเห็นชายผมทองเดินตรงไปที่รถซึ่งจอดอยู่ด้านนอก
" จะไปไหนเหรอ J ? "
" อ้าว ? Ino ตื่นแล้วเหรอ ? คือ ... ฉันจะเข้าไปในเมืองซื้อของน่ะ " J ตอบแล้วหันกลับทันที
" ฉันไปด้วย ... ได้มั๊ย ? "
" ไม่ได้ !! " เสียงตอบกลับเด็ดขาดจนอีกฝ่ายต้องถอนหายใจออกมา พอเห็นหนุ่มฟันกระต่ายทำหน้าเศร้าขึ้นมาชายหนุ่มก็รู้สึกผิดเล็ก ๆ
" ฉันไปแป๊บเดียวเอง จะไปซื้อพวกอาหารสดมามั่งน่ะ นายกินแต่พวกอาหารแห้งจนเบื่อแล้วใช่มั๊ยล่ะ ? "
" แต่ ... "
" น่า .. Ino ทำตัวดี ๆ หน่อยสิ นายอยู่ที่นี่แหละดีแล้ว เดี๋ยวออกไปแล้วหลงทางจะลำบาก "
' ไม่ใช่เพราะกลัวฉันหนีรึไง ' เสียงภายในใจของชายผมสีน้ำตาลร้องขึ้น แต่เมื่อคิดอีกทีนี่อาจจะเป็นโอกาสดีที่จะพ้นจากสายตาของ J ได้
" ก็ได้ .. "
" งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมาทำของอร่อย ๆ ให้ " ว่าแล้วหนุ่มผมทองก็สตาร์ทรถออกไป

" โธ่เว๊ย ! หมอนั่นเอาโทรศัพท์ไปซ่อนไว้ไหนวะ !! " Inoran บ่นอย่างหงุดหงิดหลังจากเพียรพยายามค้นหาอุปกรณ์สื่อสารมาร่วมชั่วโมง แต่พบเพียงแค่สายต่อเท่านั้น
" แล้วจะทำยังไงดีวะเนี่ย ?! ถ้าหมอนั่นกลับมาก็หาของได้ไม่สะดวก ตาก็เล็กนิดเดียวทำจ่อติดเราทุกฝีก้าวเลยฟะ !! " รู้ว่าบ่นไปก็ไม่มีประโยชน์แต่ยามอับจนเช่นนี้ก็ขอระบายออกบ้าง มือก็รื้อค้นตามช่องเก็บของไปด้วย
" อ๊ะ ! นี่มัน "
สิ่งที่ค้นพบไม่ใช่เครื่องโทรศัพท์แต่เป็น กล้องส่องทางไกล สมองของชายหนุ่มเริ่มทำการวิเคราะห์ประโยชน์ทันที
" ลองดูละกัน " Ino รีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้น 2 ยืนริมหน้าต่างแล้วยกกล้องในมือส่องดู แล้วก็เห็นเป้าหมายที่ต้องการ
" อา .. เห็นแล้ว !! เมืองอยู่ทางนั้นเอง " ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างดีใจ
" ว่าแต่ ... มันไกลขนาดไหนกันล่ะเนี่ย ~ คำนวณไม่ถูกแฮะ " กะด้วยสายตาที่เห็นน่าจะไม่เกิน 5 กิโลเมตร แต่เพราะตัวบ้านอยู่บนเนินเขาล้อมรอบด้วยต้นไม้สูงบ้างเล็กบ้าง อาจทำให้กะระยะผิดได้ ... รู้งี้สมัยก่อนขยันเรียนวิชาคณิตศาสตร์ก็ดีหรอก !
" เอาวะ !! ลองดูก็ได้ ! ขืนอยู่แบบนี้ไม่รู้เมื่อไหร่เราจะได้ออกไปซักที "

ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบหยิบเสบียงติดมือไปบ้างเล็กน้อยไว้กินระหว่างทางด้วยความรีบเร่ง เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะกลับมาเมื่อไหร่ น้ำและอาหารกระป๋องถูกวางลงบนห่อผ้าแล้วจัดการผูกปมทำหูหิ้ว
" อย่างกะเด็กหนีออกจากบ้านในหนังสมัยก่อนเลยว่ะ " Ino ยิ้มอย่างขำ ๆ แม้ตอนนี้จะใจเต้นตูมตามด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรีบพาร่างก้าวพ้นออกจากประตูบ้าน
" ลาก่อนนะ J ... แล้วก็ ....... ขอโทษนะ !! "

" เฮ่อ ~ ยังไม่ถึงอีกเหรอวะเนี่ย ? " ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า หลังจากเดินฝ่าเข้าป่ามาครึ่งค่อนวัน แต่ยังไม่พบวี่แววของเมืองที่เห็นจากกล้องส่องทางไกลจากบ้านพัก ชายหนุ่มทรุดนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างหมดแรง น้ำในขวดอึกสุดท้ายถูกยกขึ้นดื่ม
' ป่านนี้หมอนั่นจะกลับมารึยังนะ ? ถ้าไม่เห็นฉันนายจะโกรธรึเปล่านะ J ' Inoran คิดในใจไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่ทำแบบนี้

ดวงหน้าใสที่ตอนนี้มอมแมมเล็กน้อยจากการลุยป่าเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ขณะนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มบ่งบอกเวลาว่าใกล้ค่ำแล้ว ร่างบางจึงรีบลุกขึ้นเพื่อเดินทางต่อแม้จะยังไม่หายเหนื่อย แต่เมื่อยิ่งเดินก็รู้สึกว่าต้นไม้ยิ่งหนาแน่นขึ้น ไม่มีทีท่าว่าจะใกล้ถึงทางออก ท้องฟ้าค่อยมืดลงเรื่อย ๆ แม้จะมีคนบอกว่าเค้าเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่มาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็บังเกิดความกลัวในจิตใจได้เช่นกัน

กระทั่งเสียงของนกและลมที่พัดกิ่งไม้ก็มากเพียงพอจะทำให้ร่างกายเกิดอาการสะดุ้งได้ตลอดทาง แต่ยังทำใจแข็งสะกดจิตตัวเองว่าไม่มีอะไรแล้วเดินหน้าต่อไป
" ว๊ากกกก ~ !!! " Ino ร้องเสียงลั่นเมื่อรู้สึกเหมือนมีบางอย่างระโจนออกมาจากพุ่มไม้ฟากหนึ่งแล้วตัดหน้าผ่านเขาไป รอบด้านมืดสนิทแม้แต่แสงจากพระจันทร์ก็ไม่สามารถลอดผ่านแมกไม้ที่ปกคลุมหนาลงมาช่วยได้ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เจอแต่ความมืด หูก็เหมือนได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมากขึ้นเรื่อย ๆ
" ไม่ไหวแล้ว ~ .... " ร่างบางทิ้งตัวลงด้วยความเหนื่อยและความกลัวที่ก่อตัวมากขึ้น Ino นั่งกอดเข่าตัวเองพร้อมกับเสียงสะอื้นในลำคอ
" ฉันคงกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ~ ..... "
" ขอโทษนะ .... ขอโทษ ..... ฉัน .. ฮึก ~ ฉันขอ.. โท..ษ ~ "

" นายจะขอโทษใครล่ะ ? ฉันหรือว่าคนที่นายอยากไปหา " เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทำให้ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาต้องเงยหน้ามองเจ้าของเสียงนั้น ชายผมทองสภาพดูโทรม ๆ หอบหายใจด้วยความเหนื่อยหลังจากลุยเข้ามาในป่าเพื่อตามหาคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
" J ~ J ~!! " ดวงตาสีน้ำตาลเบิกด้วยความตกใจที่ได้พบกับคนที่เขาพยายามจะหนี

Ino ขยับตัวถอยไปด้านหลังแต่ถูกอ้อมแขนแข็งแรงกอดไว้แน่น
" รู้มั๊ยว่าฉันเป็นห่วงขนาดไหน ? นายบ้ารึเปล่าเดินเข้ามาโดยไม่รู้จักทางน่ะ จะหนีก็หัดใช้สมองมั่งสิ ! " ร่างสูงพูดข้างใบหูซึ่งอีกฝ่ายจับได้ว่ามันฟังดูสั่นเล็กน้อย
" ห่ะ นายจะหาว่าฉันโง่ล่ะสิ !!~ " มือบางดันให้ร่างสูงออกห่าง
" ก็จริงมั๊ยล่ะเจ้าเซ่อเอ๊ย ~! นี่ถ้าฉันไม่ได้ยินเสียงแหกปากเมื่อกี้ของนายคงตามมาไม่ถูกหรอก "
J คลายอ้อมแขนปล่อยให้ร่างบางมีอิสระยกเว้นมือข้างหนึ่งที่ยังคงจับไว้แน่น
" เจ็บนะ J ปล่อยมือฉันนะ " Ino พยายามสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ไร้ผลแต่กลับยิ่งถูกบีบแรงขึ้นอีก
" ถ้าฉันปล่อยนายก็หนีอีกสิ "
" เอ่อ... ไม่หรอก ฉันไม่หนีแน่ ๆ " เฉพาะตอนนี้ล่ะนะ ถ้าไม่เป็นเพราะหลงทางอยู่ล่ะก็ ....
" ถึงอยากหนีแต่ตอนนี้นายก็คงทำไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าขี้แย "
" ใครขี้แยกันวะ ไอ้บ้า !!~ เอ้ย !! " ร่างบางร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อชายผมทองฉุดเขาให้นั่งลง หลังของตัวเองพิงกับอกของชายหนุ่มที่พิงต้นไม้อีกที
" อึดอัดนะโว๊ย ~! ปล่อยสิ เหม็นเหงื่อด้วย " คนที่นั่งข้างหน้าพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนที่กอดรัดเขาไว้แน่นจากด้านหลัง
" อย่าบ่นน่า ~~ เหม็นก็ทนเอาหน่อย นี่มันเพราะนายน่ะแหละ ฉันเดินตามหานายตั้งนานเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว "
" งั้นก็ปล่อยสิวะ แล้วนี่ไม่กลับบ้านพักรึไง? "
" มืดอย่างนี้เดี๋ยวก็หลงอีกหรอก พักที่นี่ก่อนแหละ สว่างแล้วค่อยหาทางกลับ " J พูดพลางกอดร่างบางแน่นขึ้นอีก มือข้างหนึ่งค่อย ๆ ลูบเส้นผมอย่างแผ่วเบา
" นอนซะ ฉันจะเฝ้ายามเอง " เสียงกระซิบอย่างอ่อนโยนทำให้ Ino รู้สึกโล่งใจที่ชายหนุ่มไม่ได้แสดงท่าทางโกรธเขาเลย แต่ยังไม่วายขยับตัวพยายามจะลุกหนีจากอ้อมแขนที่โอบรอบตัวเขาไว้
" อยู่เฉย ๆ ได้มั๊ย Ino "
" นายก็ปล่อยสิ ฉันไม่หนีไปไหนแล้วน่า "
" กลางคืนในป่าก็หนาวมากนะ ถึงจะไม่ใช่หน้าหนาวก็เถอะ "
" แต่ ..... "
" ไม่มี ' แต่ ' ! ถ้านายยังไม่หยุดดิ้นฉันจะจับนายกดตรงนี้เลยดีมั๊ย ? จะได้ออกกำลังกายแก้หนาวซะเลย แล้วฉันก็จะปล่อยนายไปนอนแยกต่างหาก .. จะเอาอย่างนั้นมั๊ยล่ะ ? "พร้อมกับคำพูดยียวนแต่ชวนหวาดเสียว มือหนาเริ่มลูบไล้แถวสาบเสื้อของอีกฝ่ายทำท่าจะลอดเข้าไปด้านในเสื้อ แต่ถูกมือของผู้ที่กำลังจะถูกรุกรานจับหมับไว้ก่อน
" หยุดเลยไอ้ถึก !! นอนเฉย ๆ ตรงนี้ก็ได้วะ ! " น่าโมโหชะมัด แต่ไม่อยากเสี่ยงขัดใจ ก็เพิ่งจะทำความผิดมาหมาด ๆ นี่นา ... อีกอย่างก็บอกแล้ว ไอ้หมอนี่มันทั้งถึก ! ทั้งเถื่อน ! ทั้งบ้า ! ดื้อมากไปเดี๋ยวมันจะหน้ามืดทำตามที่พูดจริง ๆ

อ้อมแขนใหญ่โอบกระชับผู้เป็นที่รักด้วยความห่วงใยและหวงแหน ความรู้สึกอบอุ่นที่ได้รับและความเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันทำให้ร่างบางหลับลงด้วยความรวดเร็ว

ชายผมทองมองร่างที่พิงเขาอยู่ ดวงตาเรียวเล็กมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกร้าวรานอยู่ภายในใจ

" ฉันรักนาย Ino "

.. วันต่อมาทั้งสองก็เดินทางกลับบ้านพัก ตลอดทางทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันเลย ทำให้ Ino รู้สึกอึดอัดไม่น้อย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ และในที่สุดก็กลับถึงบ้านพักเอาเกือบเที่ยง
" J ทำอะไรน่ะ ? " Ino ถามขึ้นหลังจากที่ทั้งสองกินข้าวเที่ยงเรียบร้อยแล้ว และเห็นชายผมทองเก็บของใช้บางอย่างลงกระเป๋า
" ...... "
" J .... " แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย Ino จึงนั่งอยู่ที่โซฟาเฉย ๆ ครุ่นคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมา
" ลุกขึ้น Ino " ร่างสูงฉุดแขนเขาพาเดินออกไปข้างนอกแล้วตรงไปที่รถ
".. จะไปไหนเหรอ J ? " ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววฉงน เอ่ยปากถามขณะที่เข้าไปนั่งในรถแล้ว แต่ไม่มีคำตอบใด ๆ จากอีกฝ่ายซึ่งขึ้นมานั่งอีกด้านของเบาะแล้วสตารท์รถออก Ino จึงไม่กล้าถามอะไรอีกนั่งนิ่งไปตลอดทาง

แล้ว Inoran ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อรถหลุดออกมาจากป่า และสิ่งที่มองเห็นข้างหน้าคือตัวเมืองที่เขาเคยเห็นจากกล้องส่องทางไกล ร่างบางหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังขับรถต่อโดยไม่หันมาทางเขาเลยด้วยความแปลกใจ และในที่สุดก็มาจอดหน้าสถานีรถไฟ
J ลงมาจากรถแล้วเปิดประตูด้านผู้โดยสารให้ ร่างบางก้าวลงมา ในหัวสมองยังรู้สึกงงงันกับการกระทำของอีกฝ่าย ชายหนุ่มเดินไปซื้อตั๋วรถไฟกลับมาแล้วยื่นกระเป๋าเดินทางใบหย่อมให้พร้อมกับตั๋วรถไฟที่มีสถานีปลายทางอยู่ที่ โตเกียว
" J .. นี่มันอะไรกัน ? " Ino มองตาอีกฝ่ายด้วยความสับสน หรือ J จะยอมปล่อยเขาไปจริง ๆ
ร่างสูงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมสันก้มลงมา ริมฝีปากสัมผัสกับแก้มใสอย่างแผ่วเบา ทำเอา Ino สะดุ้งเล็กน้อย
" ฉันรักนายนะ ! " เป็นเสียงที่ร่างบางได้ยินเป็นครั้งสุดท้าย พอรู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองยืนอยู่คนเดียว ไม่มีแม้เงาของชายผมทองที่คุ้นเคยอีก ....

............ นี่เขาเป็นอิสระแล้วใช่มั๊ย ? .... แล้วทำไมมันถึงรู้สึกแย่แบบนี้ .......

" J ..... "

" Ino นายหายไปไหนมาน่ะ ? ทุกคนเค้าเป็นห่วงกันมากเลยนะ !! " ทันทีที่กลับถึงห้องพัก ก็พบกับอดีตเพื่อนร่วมวงที่หน้าห้อง
" ขอโทษนะ Shinya .. " ร่างบางตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง
" Ryu กับเจ้า Sugi ก็เป็นห่วงนายนะ โทรมาถามทุกวันเลย ไม่รู้จะติดต่อนายยังไงดี มือถือก็ไม่เปิด แถมเจ้า J ก็หายหัวไปอีกคน "

อดีตมือกลองของวงเดินตามเข้าไปในห้อง ร่างบางทิ้งตัวลงที่โซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน
" ห้องสะอาดใช่มั๊ยล่ะ? พวกฉันเข้ามาช่วยทำความสะอาดกันประจำเลย พอดีคนดูแลเค้าจำได้ว่าพวกเราเป็นเพื่อนกับนายน่ะ " ใบหน้ากลมยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แต่เห็นเพื่อนยังนั่งเงียบอยู่สีหน้าดูไม่สดใสอย่างที่เคยเป็นเลยอดถามไม่ได้
" เป็นอะไรรึเปล่า? ท่าทางนายดูไม่ดีเลย .. "
" เปล่า .. แค่เหนื่อย ... "
" แล้วนี่นายหายไปไหนมาล่ะ ? คู่หูคนใหม่ของนายเค้าก็โทรมาถามเรื่องนายประจำเลย "
" ....... ขอโทษนะ ฉันเหนื่อย ... ขอตัวไปพักก่อนนะ " ร่างบางเดินเข้าห้องนอนปิดประตูเงียบ ทิ้งให้เพื่อนนั่งมองตามด้วยความงุนงง

" ไง Ino ไปเที่ยวไหนมาน่ะ ? " ชายผมสีน้ำตาบทองหันมาถามเมื่อเห็นเจ้าของห้องเดินออกมาจากห้องนอน
" หวัดดี Ino " หนุ่มผมดำยิ้มให้
" Shinya โทรบอกพวกนายเหรอ ? "
" ก็ใช่น่ะสิ พอรู้ฉันกับ Ryu ก็รีบมาหานายเลยนะ ส่วนเจ้า Shin กลับบ้านไปเลี้ยงลูกต่อแล้ว " Sugi พูดพลางกระดกเบียร์เข้าปาก
" ไม่เจอกันนาน ดูนายเปลี่ยนไปนะ .. ไม่สบายรึเปล่า ? " อดีตนักร้องนำถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นความเปลี่ยนไปของอีกฝ่ายและได้ยินจากที่ Shinya พูดมาบ้าง

Inoran ยิ้มน้อย ๆ แล้วนั่งลงที่โซฟาอีกฟาก
" เปล่า ฉันสบายดี ขอบใจที่เป็นห่วงนะ .. แล้ว ... ช่วงที่ฉันไม่อยู่มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ? " Ino ลองถามดู หวังว่าเรื่องที่ J ทำคงไม่มีคนรู้
" ก็หลายอย่าง .... เจ้า J ก็เอาแต่ใจตัวเองเหมือนเดิม นึกจะไปไหนก็ไป ไม่ติดต่อมา เห็นสต๊าฟฝ่ายนั้นบอกว่ามันไปก่อนหน้านายไม่กี่วันเองนะ " Sugizo พูดฉอด ๆ ผสมคำด่าชายผมทองไปในตัว
" เหรอ ... เดี๋ยวก็คงกลับมาเองมั๊ง .... แล้วมีอะไรอีกบ้าง ? " ร่างบางรู้สึกโล่งอกเล็กน้อย คงไม่มีใครรู้เรื่องจริง ๆ
" ก็ .. พวกสต๊าฟของนายก็วุ่นวายกันพอสมควร พอนายหายตัวไปงานทุกอย่างก็เลยชะงักทั้งหมด " Ryu เล่าบ้าง
" เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง พรุ่งนี้ก็ว่าจะไปขอโทษทุก ๆ คนที่ทำให้วุ่นวาย " Ino มองหน้าเพื่อนทั้งสองคน แล้วก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ทั้งคู่ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าเมื่อครู่
" ทำไมพวกนายทำหน้าแบบนั้นล่ะ ? มีอะไรเหรอ ? " Ryu กับ Sugi มองหน้ากัน สีหน้าลำบากใจ ในที่สุด Sugizo ก็เป็นฝ่ายพูดก่อน
" Ino ..คือ ... เรื่องนั้นน่ะ " Inoran ทำหน้าไม่เข้าใจ เรื่องนั้น ? เรื่องไหน ? นี่ตัวเค้าลืมอะไรไปเหรอ ?
" เรื่องผู้หญิงคนนั้นน่ะ.. คือว่า ........................................... "

วันอาทิตย์ ....
" เอ่อ .. Inosan ครับ ... "
" หือ ? อะไรเหรอ Ken ? " มือกีตาร์หนุ่มหันมาถามหลังจากที่ทั้งคู่มาถึงที่หมายโดย Ino เป็นคนบอกสถานที่เอง
" ผมก็อยากให้คุณร่าเริงขึ้นหรอกนะ แต่ที่นี่มัน ..... " Ken มองไปรอบ ๆ ที่มีแต่เด็ก ตุ๊กตาตัวยักษ์ที่คอยแจกลูกโป่งและเล่นกับเด็กที่รุมอยู่ และเสียงกรี๊ดจากเครื่องเล่นที่ระดับความสูงจากพื้นไม่ต่ำกว่า 15 เมตร ...
" ใช่ สวนสนุก แล้วมันเป็นยังไง ? " Ino หันมาถาม
" ฉันอยากมาที่นี่น่ะ นายไม่ชอบเหรอ ? " Ken ส่ายหน้า
" ไม่ใช่หรอกครับแค่ .. รู้สึกเขิน ๆ " เกาหัวแกรก ๆ ขาก็เดินตามคนตรงหน้าไป
" ขึ้นรถไฟเหาะกันมั๊ย ? นายกลัวรึเปล่า ? "
" ไม่หรอก โตแล้วจะไปกลัวอะไรกับของเล่นพวกนี้กัน "
" ฮ่ะ ๆ เมื่อก่อน J ก็พูดแบบนี้ แต่พอเอาเข้าจริงให้ช่วยกันฉุดยังไงมันก็ไม่ยอมขึ้น " Ino หัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงอดีต
" J-san น่ะเหรอ ? คุณเคยมากับ J-san ? "
" ใช่ บางทีก็มากันทั้งวง "
" แต่ส่วนใหญ่จะมากับเค้าใช่มั๊ยล่ะครับ ? " สีหน้าของ Ken สลดลงเล็กน้อย
" พวกคุณดูสนิทกันมากเลยนะ ขนาดตอนที่ร่วมงานกับผมก็ยังไม่สนิทกับคุณเท่าเค้า ... "
" เลิกพูดถึงหมอนั่นเถอะน่า ~ วันนี้ฉันมากับนายนะ ไปเล่นไอ้นั่นกันดีกว่า " Ino หยุดคำพูดของอีกฝ่ายด้วยการจับมือลากไปขึ้นรถไฟเหาะทันที

" ไง กลับมาแล้วเหรอ Ino " เมื่อ Ino เปิดประตูห้องพักเข้ามาก็เจอแขกรออยู่ก่อนแล้ว
" ไปขอกุญแจจากผู้ดูแลอีกแล้วล่ะสิ Sugi "
" ม่ายช่าย ~ ฉันแอบปั๊มกุญแจไปแล้ว ขี้เกียจขอลุงผู้ดูแลบ่อย ๆ เกรงใจน่ะ "อดีตมือกีตาร์ผมแดงยิ้มแล้วก็ตามด้วยเสียโวยเพราะกุญแจในมือถูกแย่งไป
" งั้นก็หัดเกรงใจ Ino เค้ามั่ง แอบไปปั๊มกุญแจไม่บอกเจ้าของห้องได้ไง เอ้า ! ฉันคืนให้นายนะ " Ryuichi ที่เพิ่งออกมาจากครัวส่งกุญแจคืนให้ Ino
" ว่าแต่ .. วันนี้พวกนายมีอะไรเหรอมากันถึงนี่ ? น่าจะโทรมาบอกก่อน "
" โทรแล้ว แต่นายเปิดรับฝากข้อความไว้ "
" อ๊ะ ! จริงด้วยสิ ขอโทษที "
" พวกเรามาเพราะเรื่องของไอ้ J น่ะ !! "

" ติดอะไรวะ ? บ้าชะมัด !! " Inoran ลงจากรถเฟอร์รารี่คันโปรด แล้วก็พบว่าล้อรถติดหล่มดินอยู่
" อึ๊บ !~ .. แฮ่ก .. ไม่ขยับเลย น่าจะเช่ารถขับในป่ามาแทนนะเนี่ย ... แล้วนี่อีกไกลมั๊ยวะเนี่ย ? " ร่างบางเดินไปตามทางที่ทอดยาวลึกเข้าไปกลางภูเขา หลังจากจำใจทิ้งรถคันงามไว้เบื้องหลังเพราะไม่สามารถขับขึ้นไปตามทางที่เต็มไปด้วยก้อนหินแล้วเนินดินได้

หลังจากใช้เวลาเดินอยู่หลายชั่วโมงก็มาถึงปลายทาง Ino มองบ้านพัก 2 ชั้นตรงหน้าที่เขาถูกนำมากักตัวไว้นานกว่าครึ่งปี เป็นสถานที่ซึ่งเขาทั้งอยากจดจำและก็อยากลืมด้วย หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากมา ถ้าไม่เป็นเพราะ Sugizo กับ Ryuichi มาหาเขาเมื่อคืน ....

" J เป็นอะไร ? " Ino ถามเพื่อนทั้งสองอย่างรวดเร็ว
" ก็เจ้าหมอนั่นมันหายหัวไปตั้งนานใช่ม๊า~ ฉันเองก็พยายามโทรตามมันอยู่บ่อย ๆ แต่ก็โทรไม่ติดซักที จนกระทั่งเมื่อเช้าน่ะ ไอ้ J มันก็โทรมาหา Shinya พอดีพวกเราอยู่ที่บ้านมันพอดี ก็เลยได้คุยด้วย " Sugizo เว้นระยะครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นแววตาร้อนรนจากผู้ที่กำลังนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่ออยู่
" J มันโทรมาลาพวกเราน่ะ บอกว่าจะไปจากญี่ปุ่นและจะไม่กลับมาที่นี่อีก ฝากลานายด้วยนะ "
" หา ..!!~ " Ino อุทานออกมาเบา ๆ อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
" จริง ๆ นะ แล้วพอฉันถามว่าทำไมมันไม่โทรมาลานายเอง J เค้าก็บอกว่า นายคงไม่อยากคุยด้วย แล้วก็ฝากขอโทษนายสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา " Ryu ต่อให้ด้วยเสียงเศร้า
" นายกับ J ทะเลาะกันอยู่เรอะวะ ? " Sugi หันมาถามแต่เจ้าตัวไม่รับรู้อะไรแล้ว ในหัวมีแต่ความคิดหลายอย่างของชายผมทองตีกันเต็มไปหมด
" เมื่อไหร่ ... " หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุด Inoran ก็ยอมเปิดปากพูด
" หมอนั่นจะไปเมื่อไหร่ ? "
" ไม่รู้สิ แต่เห็นว่าต้องเตรียมตัวหลายอย่าง เพราะไปคราวนี้จะไม่กลับมาอีกเลย แล้วก็เห็นว่าตอนนี้กำลังบาดเจ็บอยู่ด้วยน่ะ เลยยังทำอะไรไม่สะดวกคงต้องรอให้รักษาตัวก่อน " Ryu ตอบ
" บาดเจ็บ !!? เป็นอะไร ? " Ino ถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกแต่นักร้องหนุ่มส่ายหน้า
" พอพวกเราถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน มันก็ไม่ยอมบอก แต่ที่แน่ ๆ คงไม่ได้อยู่โตเกียว เพราะพวกฉันกับสต๊าฟลองไปหาดูแล้ว " อดีตมือกีตาร์พูดพลางสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย

" นายพอจะรู้บ้างมั๊ย ? ว่าตอนนี้ J อยู่ที่ไหน ? "

ร่างบางเดินตรงไปที่ประตู รอบบ้านมีแต่ความเงียบจน Ino เริ่มไม่แน่ใจว่าที่นี่จะยังมีคนอาศัยอยู่รึเปล่า มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิด แล้วก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก แต่เมื่อเข้าไปก็ไม่พบคนที่เขากำลังจะมาหา
" นั่นสินะ นายจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกทำไม ในเมื่อนายกำลังจะหายไปจากทุกคนแล้วนี่ "

ร่างบางทรุดลงนั่งกับโซฟาใหญ่ที่ชายผมทองเคยนอนอยู่ทุกคืนเมื่อครั้งที่ตัวเขาถูกกักไว้ในบ้านหลังนี้ อยากจะร้องไห้แต่ด้วยนิสัยประจำตัวทำให้มีเพียงแค่เสียงสะอื้นลอดออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
" ไอ้บ้าเอ๊ย ~ J นายมันบ้าที่สุด "
" นี่นายน่ะ แอบเข้ามาบ้านคนอื่นแล้วยังจะว่าเค้าอีกเรอะ !!!~" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น Ino เงยหน้าแล้วหันไปมองต้นกำเนิดเสียง
" J !!! "
" เออ ก็ฉันน่ะสิ " หนุ่มถึกผมทองเดินกะเผลกเข้ามาในข้างใน สองมือหอบผ้าไว้เต็มตะกร้า
" นายมาทำอะไรที่นี่ ? " J เปิดฉากถามก่อนหลังจากวางของที่หอบมากับพื้นแล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม
" .... "
" ถ้าไม่ตอบเจอดีแน่ แถมยังมาว่าฉันไอ้บ้าอีก ยังไม่ได้ทำอะไรนายซักหน่อย "
" อ.. ไอ้บ้า !!! " พูดยังไม่ทันขาดคำ Ino ก็เริ่มว่าด้วยคำเก่าอีก
" นายน่ะแหละ บ้า ๆๆ บ้าที่สุด "
" เฮ้ย ๆ Ino พูดให้มันดี ๆ หน่อยสิวะ มาถึงก็ด่าอยู่แต่คำเนี๊ย " J เริ่มโวยวายบ้างด้วยความงง
" ก็นายน่ะสิ ... นายมันขี้ขลาด คิดจะหนีไปคนเดียวแล้วที่ทำกับฉันไว้นายจะรับผิดชอบยังไง !!! "
" หา !!~ "
" ไม่ต้องมาทำเป็น 'หา' นะเฟ้ย !! คิดจะหนีหน้าไปจากฉันแล้วก็ทุกคนตลอดไปเนี่ย นายมันบ้า บ้าแล้วยังงี่เง่า "
" เอ่อ .. เดี๋ยวดิ๊ Ino คือฉันไม่เข้าใจที่นายพูดว่ะ ' หนีจากทุกคนตลอดไปเนี่ย ' มันอะไร ? "
...คราวนี้ร่างบางเป็นฝ่ายงงเองบ้าง ...
" อ้าว ? .. ก็ Sugichan บอกว่านายจะไปจากญี่ปุ่นไม่กลับมาที่นี่อีก "
" เฮ้ย !!~ พูดอะไรอย่างนั้นวะ ฉันบอกว่าจะไปเรื่องงานที่อเมริกาซักพักต่างหาก เลยโทรไปขอให้ Shinya มันช่วยติดต่อให้หน่อย เพราะตอนนี้ฉันขาเจ็บอยู่ "

ทั้งสองมองหน้ากัน ต่างคนก็ต่างงงกับเรื่องนี้
" แล้วที่บอกนายบาดเจ็บ "
" ก็แค่ลื่นล้ม ขาแพลงนิดหน่อย สองสามวันก็หาย "
" แล้วที่ว่าจะไม่กลับมาญี่ปุ่นอีก "
" บ้าเรอะ ! ยังไงฉันก็คนญี่ปุ่น ทั้งบ้านทั้งเพื่อนก็อยู่ที่นี่จะไม่กลับมาได้ไง ไอ้ Sugi มันบอกอะไรนายไปวะ? "
" ..... "

Inoran นั่งกุมขมับ สงสัยว่าจะโดน Sugizo และ Ryuichi อำซะแล้ว
" ฮ่า ๆๆๆ นายถูกหลอกจริง ๆ ว่ะ " J กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เมื่อฟังที่ชายหนุ่มเล่าจบ
" เออ ฉันมันงี่เง่า ปล่อยให้ไอ้สองตัวนั่นมันหลอกได้ "
" ฮ่ะ ๆ เอาน่า ยังไงฉันก็ดีใจนะ เพราะนายเป็นห่วงฉันถึงได้ถ่อมาถึงนี่ใช่มั๊ยล่ะ ? ฉันดีใจมากเลยนะ " ร่างสูงย้ายตัวเองมานั่งข้าง ๆ แทน
" หลงตัวเองไปแล้วเฟ้ย ! ฉันก็แค่เป็นห่วงเรื่องที่นายยังต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นายทำไว้ตะหาก " Ino หันมามองตาดุ
" รับผิดชอบ ? เรื่องอะไร ? "
" เพราะนายน่ะแหละ ทำให้งานของฉันเลทไปอีกตั้งหลายเดือน ! เพราะนาย .. ทำให้งานแต่งงานของฉันต้องพินาศ " เสียงของร่างบางแทบจะเรียกได้ว่าตวาดเลยทีเดียว ทำให้อีกฝ่ายหน้าเสียลงไปทันที บรรยายกาศเริ่มตึงเครียดกระทันหัน
" เอ่อ .. เรื่องนั้นฉัน ... ขอโทษจริง ๆ นะ .. มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบน่ะ .. ฉันทำไปเพราะรักนา.. "
" อารมณ์ชั่ววูบงั้นเรอะ !! การกระทำของนายสำหรับฉันแล้วมันร้ายแรงมากเลยนะ !!~ พอฉันได้ยินว่านายจะไปจากฉันและทุกคนตลอดไปฉันก็โมโหมากเลย คิดอยู่ว่านายไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย ทำความผิดแล้วคิดจะหนีไปเฉย ๆ น่ะ !!~ "
" แล้ว .. จะให้ฉันรับผิดชอบยังไง ? เพื่อให้นายสบายใจฉันยินดีทำทุกอย่าง " ร่างสูงพูดเสียงเบา คิดในขณะนั้นว่า ยินดีสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปทั้งเงินทอง ชื่อเสียง การงาน ไปต้องการทั้งนั้น ขอแค่อย่าเสียคนตรงหน้าไปเท่านั้น..
" หิวแล้ว"
" หา ?? " ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า
" ไม่ได้ยินเรอะ ฉันบอกว่าหิวแล้ว หาอะไรให้กินหน่อยสิ เดินมาตั้งนาน เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน "
" เอ่อ ... รอเดี๋ยวนะ " J รับคำอย่างงง ๆ ตกลงพวกเรากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เนี่ย ? คิดพลางเดินกระเผลกหายไปในครัวครู่หนึ่งแล้วออกมาพร้อมกับบะหมี่สำเร็จรูปสองถ้วย
" บะหมี่อีกแล้ว .. ก็ยังดี " ว่าแล้วร่างบางก็ก้มหน้าก้มตากิน ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งมองไปกินไปไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่

" เดี๋ยวโทรไปให้คนมายกรถของฉันด้วยนะ ติดหล่มอยู่ข้างนอกเข็ญยังไงก็ไม่ขึ้นซักที " Ino พูดแล้วนอนลงบนโซฟาหลังจากจัดการมื้อด่วนเรียบร้อยแล้ว
" อาหารเย็นเสร็จเมื่อไหร่ปลุกด้วยนะ " ว่าแล้วคนพูดก็เข้าสู่ห้วงนิทรา J มองคนที่นอนอยู่ด้วยใจไม่เป็นสุข
" นายกำลังคิดอะไรอยู่นะ Ino "

ในระหว่างมื้อเย็น ร่างสูงเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลาแต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก บรรยากาศในขณะนั้นดูอึดอัดเหลือเกิน
" หน้าฉันมีอะไรน่ามองรึไง ? "
" ใช่ เอ๊ย เปล่า ๆ " รีบก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าจนเรียบ แล้วก็ลุกขึ้นเก็บจานของตัวเองและอีกฝ่ายตามระเบียบแล้วกลับมานั่งที่โซฟาเตรียมจัดเป็นที่นอนจำเป็น

" นายทำอะไรน่ะ ? " J ถามเมื่อเห็นร่างบางก้มลงไปจับขาข้างที่เจ็บของเขา
" จะทายาให้ " Ino ยกขาข้างที่เจ็บมาวางบนตักตัวเองแล้วทายาบริเวณที่บวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
" หายเมื่อไหร่จะได้กลับซะที "
" .. แล้วนายจะยกโทษให้ฉันมั๊ย ? " ร่างสูงถามเสียงแผ่วเบา Inoran ไม่ตอบเก็บยาลงกล่องแล้วพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้น
" จะทำอะไร Ino ? "
" จะนอนแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันช่วยพยุงไง หรือไม่ต้องการ "หันมาถามทำท่าจะปล่อยมือ
" ไม่ใช่ ! ขอบใจนะ แต่นายจะนอนโซฟาเหรอ "
" ทำไมฉันต้องนอนโซฟาด้วย หนาวจะตาย ฉันก็จะนอนในห้อง "
" หา ~ แต่ .. " J ทำตาโต " ทำไม ? ไม่อยากนอนเตียงเดียวกับฉันรึไง "
" เปล่า ... "
" งั้นก็หุบปากแล้วเดินไปซะที ชักเมื่อยแล้วนะ !! "

" Ino หลับรึยัง ? " หลังจากพยายามข่มตาหลับอยู่นานแต่ทำยังไงก็ไม่เป็นผลซักที ในที่สุดก็ต้องเอ่ยปากถามคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ
" หืม ... ยัง .. มีอะไร ? " Ino ตอบทั้งที่ยังนอนหันหลังให้อยู่
" ฉันรู้ว่าทำผิดกับนายมาก .. ฉันไม่คิดว่านายจะยกโทษให้ แต่ ... เรายังกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกได้มั๊ย ? "
" ไม่ !! " นึกแล้วเชียวว่าจะต้องตอบแบบนี้ .. J มองด้านหลังของอีกฝ่ายด้วยความปวดใจ
" นายต้องมาอยู่ข้าง ๆ ฉันแทน "
" หา .. ?? อะไรนะ ? "
" หูหนวกเรอะ ?! ฉันบอกให้นายอยู่ข้าง ๆ ฉัน .. อย่างที่นายเคยพูดไว้ไง .. จะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป หรือว่าลืมไปแล้ว ? "

แม้จะมีเพียงแค่แสงไฟจากหัวเตียง แต่ก็สว่างพอให้ J เห็นว่าหูของอีกฝ่ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
" นายหมายความว่า .. "
" เข้าใจแล้วก็นอนซักที ง่วงจะตายอยู่แล้ว "
" คร๊าบ ๆ " ใบหน้าของ J ขณะนี้ยิ้มจนแก้มแทบปริ แขนใหญ่สวมกอดร่างบางจากด้านหลัง ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงเสียงชีพจรที่เต้นเร็วและรัว อาจจะเป็นของเขาหรือคนตรงหน้า หรืออาจจะทั้งสองฝ่าย
" ฉันรักนายที่สุด " อ้อมแขนใหญ่กระชับแน่นยิ่งขึ้น ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่ายนอกจากมือที่เล็กกว่าเอื้อมมาเกาะกุมมือใหญ่ไว้แน่นให้อ้อมกอดนั้นกระชับขึ้นไปอีก ...... ถ้าตื่นขึ้นมาเราจะเริ่มต้นกันใหม่นะ

.......... Fin.

Special Scene

" ไอ้ J ~ !! จะทำอะไรวะ !!! " Inoran หันมาตวาดแว้ดใส่หนุ่มหัวทองที่มือเริ่มอยู่ไม่สุข หลังจากล้มตัวนอนไม่ถึง 5 นาที
" น่านะ~ Ino ไม่เห็นต้องอายเลย "
" ไม่ได้อาย (โว้ย) ! ฉันเหนื่อยนะ อยากนอนพักมากกว่า " สะบัดหน้ากลับ พยายามหลบไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง
" อืม ~ นายเนี่ยหอมจริง ๆ เลยนะ ~ ขอชื่นใจหน่อยไม่ได้เหรอ " ดูท่าจะไม่ยอมหยุดแฮะ .. ทำไงดี๊ ~ (>_<) กรูอยากนอนว๊อย ~ อย่ามาโดนแถวคอสิฟะ ! จักจี้นะ !

สมองน้อย ๆ ของ Ino รีบขุดสารพัดร้อยเล่ห์เอาตัวรอดทันที
" นี่ J... จะไม่ถามหน่อยเหรอ ทำไมฉันถึงจะแต่งงานน่ะ "
ได้ผล .... หนุ่มผมทองหยุดมือที่ตอนนี้ปลดกระดุมเสื้ออีกฝ่ายไปแล้ว 4 เม็ดกว่า ๆ เม็ดที่ 5 กำลังจะหลุดมิหลุดแหล่
" ทำไมล่ะ ? "
Ino ยิ้มมุมปากตามนิสัยปกติ รีบพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมทับอีกฝ่ายที่ไม่ทันตั้งตัว เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวใสที่เห็นแพลม ๆ ตามร่องเสื้อที่ถูกปลดกระดุม ใบหน้างามเลื่อนลงไปไกล้จนเกือบจะชนหน้าอีกฝ่าย กระซิบเสียงแผ่วเบา
" เพราะฉันอยากเป็นฝ่าย 'รุก' บ้างน่ะสิ ! "
" หา !!! " ตาเรียวเบิกกว้างขึ้น
" เพราะงั้นนะ Jun Jun ... ถ้านายรักฉันจริง คงไม่ปฏิเสธความปรารถนาของฉันใช่ม๊า ~ " รอยยิ้มปีศาจผุดขึ้น ส่วนมือก็เลื่อนไล้ไปตามแผงอกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า
" เอ่อ ... คือว่า Ino ... "
" น่านะ ~ J ไม่เห็นต้องอายเลย " ลอกประโยคที่ชายผมทองเพิ่งพูดมาหมาด ๆ
" แล้วฉันจะทำให้นายหลาย ๆ รอบเลยนะ ! " ว่าแล้วก็ทำท่าจะแกะกระดุมเสื้อของ J ออก

ร่างสูงพลิกร่างกลับให้หลุดพ้นจากท่าที่เสี่ยงต่อความปลอดภัย (ของตัวเอง) รีบผุดลุกขึ้นจากเตึยงทันที
" เอ่อ ! Ino .. ฉันว่าวันนี้มันร้อน ๆ ยังไงไม่รู้ วันนี้ขอนอนที่โซฟาก่อนนะ ! นายเองก็เหนื่อยแล้วใข่ม๊า ~ งั้นไม่กวนล่ะนะ ราตรีสวัสดิ์ " ยิ้มแหะ ๆ พร้อมโบกมือบ๊ายบาย ก่อนจะลากขากระเผลก ๆ ออกจากห้องไป

" สำเร็จ ~ ได้นอนซะที.. ฮ้าว ~ " ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนหลับทันทีที่หัวถึงหมอนไม่ถึง 0.5 วินาที สมแล้วที่ครองแชมป์นอนหลับเก่งที่สุดในวง

ด้านตี๋หัวทอง ...
" ฮือ ~ นอนโซฟาอีกแล้วเรา ~ " ตั้งแต่อยู่ที่นี่กับ Ino มาไม่เคยได้นอนเตียงเลย ... แล้วก็คงจะยังไม่ได้นอนด้วยอีกนานเลยล่ะ ....

Special Scene 2

" ป่านนี้เจ้าพวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างน๊า ~ " อดีตมือกีตาร์ประจำวงอีกคนพูดขึ้นมา
" ก็ได้แต่ภาวนาให้พวกนั้นคืนดีกันน่ะแหละ " Ryu หันมาตอบยิ้ม ๆ แล้วก็ถามอีกฝ่ายบ้าง
" แล้วนายรู้นายยังไงกัน ว่า Ino มันรู้ที่อยู่ของ J น่ะ "
" ก็วันที่ Ino มันกลับมาน่ะ ชั้นแอบเปิดดูกระเป๋าของมันแล้ว มีแต่เสื้อของไอ้ J เต็มไปหมด แค่นี้ก็รู้แล้วว่า Ino มันไปอยู่ไหนมาตั้งหลายเดือน " Sugizo เชิดหน้าตอบอย่างภาคภูมิใจ " พอ J มันโทรมาก็เลยคิดแผนนี้ได้กระทันหันน่ะ ต้องยกความดีให้ชั้นน่ะเนี่ย ~ อ้อ ลืมไปให้นายด้วยนะ ที่ช่วยกันตบตา Ino มันได้น่ะ ฮ่า ๆๆๆ "
" แล้วนายรู้ได้ไงว่านั่นเสื้อ J "
" ก็ชั้นซื้อให้ เอ๊ย !!~ คือ มันเป็นชุดที่ชั้นเคยไปซื้อกับมันน่ะ เลยจำได้ " Sugi หน้าซีดลงเมื่อเห็นดวงตากลมสีดำจ้องมาอย่างคาดคั้น
" เอ่อ .. ดึกแล้วไปนอนกันดีกว่านะ Ryu .. ง่า.. หรือจะเอากล้วยปั่นเป็นของว่างมื้อดึกดี " Sugizo ลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป ด้วยรู้สึกว่าขืนอยู่ต่ออาจจะเกิดเหตุการณ์อันไม่เป็นผลดีต่อชีวิตคู่ในขณะนี้ได้

- - - - - - - >End .