:: Final Fantasy 7 Role Palying Game fan fiction ::
:: Together :
:: Author : Anonymous ::
:: Rate : PG ::

วินเซนต์นอนเสียเอกราชอย่างสิ้นเชิงอยู่ในอ้อมแขนของแซค เด็กหนุ่มใช้แขนซ้ายรองศีรษะเขาไว้บังคับให้หนุน และพาดแขนขวาอยู่บนสะโพกเปลือยเปล่าที่มีแต่รอยช้ำแดงเป็นจ้ำ อิสรภาพของชายหนุ่มเหลืออยู่เพียงแค่การกลอกตาไปมา เพราะเมื่อใดก็ตามที่กล้ามเนื้อของเขาแข็งขึงเป็นเชิงว่าจะขยับเขยื้อน เสียงคำรามด้วยความไม่พอใจจะหลุดลอดออกมาจากลำคอของแซคทั้ง ๆ หลับ

เจ้าเด็กเอาแต่ใจ

เสียงลมจากเครื่องปรับอากาศดังหึ่งเบา ๆ ประสานกับเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะภายใต้แผ่นอกที่ขยับยกขึ้นลงตามแรงหายใจ วินเซนต์เงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวใบหน้าที่ถูกทาบด้วยแสงสีส้มจากโคมดาวน์ไลท์ติดผนังที่หรี่ไว้จนเหลือแต่แสงสลัว...ใบหน้าของแซคถูกครอบไว้ด้วยหน้ากากของความเหนื่อยล้า เปลือกตาที่มีขนตางอนยาวตรงปลายปิดสนิทจนเขามองไม่เห็นสีน้ำเงินจากดวงตาที่น่าหลงใหล รอยโค้งมนของริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยสะท้อนกับแสงไฟเป็นดวงเล็ก ๆ วินเซนต์อมยิ้มน้อย ๆ เมื่อเขารู้สึกว่าในยามหลับ คนรักของเขาดูเป็นเด็กน้อยตัวโข่ง...ต้องขอบคุณการแข่งอเมริกันฟุตบอลเมื่อเย็นที่สูบพลังชีวิตของแซคไปหมด ประจวบเหมาะกับเขาเพิ่งตื่นจากการนอนหลับมาราธอนหลังส่งงานให้ลูกค้า ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีโอกาสได้มองหน้าเด็กหนุ่มตอนที่หลับหรอก เพราะปกติแซคมักจะตื่นก่อนนอนทีหลังเสมอ

แซคส่งเสียงงึมงำในลำคอเล็กน้อยเมื่อนิ้วมือของวินเซนต์แตะลงที่ปลายจมูก แต่เมื่อดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นไม่เปิดลืม วินเซนต์ก็ได้ใจและลากปลายนิ้วไล้ลงมาตามแนวริมฝีปากและปลายคาง...ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นหน่อยหนึ่งเมื่อนิ้วของเขาสัมผัสถูกไรเคราที่ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเป็นแนวอยู่บริเวณคางของเด็กหนุ่ม

จริงสิ...มันก็น่าจะมีอยู่แล้วนี่นา วินเซนต์คิดในใจ รู้สึกแปลกขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักว่าแซคไม่ได้ 'เด็ก' ถึงขนาดที่เขาคิด และระยะห่างระหว่างเขากับแซคก็ดูไม่ได้มากมายอย่างที่เขาเข้าใจ...ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลองยืดขาจนกล้ามเนื้อตึงเปรี๊ยะ แล้วก็ต้องแปลกใจว่า ตอนที่ปลายเท้าของเขาอยู่เสมอกับปลายเท้าของแซค ระดับตาของเขากลับอยู่แค่ดั้งจมูกของอีกฝ่ายเท่านั้น

เด็กนี่สูงกว่าเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน?

กว่าจะรู้ตัว วินเซนต์ก็เผลอตัวแหนบจมูกที่อยู่ตรงหน้าเข้าให้ทีหนึ่ง สะดุ้งเมื่อได้ยินแซคร้องโอ้ย เด็กหนุ่มลืมตางัวเงียขึ้นมาทำหน้ายักษ์ใส่เขาทั้ง ๆ ที่ตาปรือแทบปิด

"เล่นอะไรกันฮะวินซ์ ไม่รู้จักหลับจักนอน" เด็กหนุ่มงึมงำ มือข้างที่เป็นหมอนให้เขาหนุนเอื้อมอ้อมตัวเขากลับมาคลำจมูกป้อย ๆ "ตกใจหมดเลย"

"ฉันไม่ใช่วินซ์ ฉันคือพ่อมด" ชายหนุ่มแยกเขี้ยวคำราม "นายจะสูงขึ้นหนึ่งเซ็นต์ทุกครั้งที่จูบกับฉันหนึ่งครั้ง เจ้าเด็กยักษ์"

"หา?" แซคเลิกคิ้วอย่างงุนงงกับมุขกลางดึกของคนรัก

"ถ้ายังจูบกับฉันต่อไป นายก็จะสูงขึ้น สูงขึ้น แล้วในที่สุดก็จะสูงจนหัวทิ่มเนยแข็งสีเขียวที่อยู่บนนั้น" วินเซนต์พยักหน้าขึ้นไปบนเพดานห้อง ติ๊งต่างว่ามันเป็นท้องฟ้า

"อืม ไม่เป็นไรหรอกฮะ" แซคกลั้นหาว แล้วยิ้ม "ผมก็แค่เอาหัวออกมาให้พ้นวิถีการโคจรของเจ้าเนยแข็งนั่นซะ อวกาศยังมีที่อีกมากมายให้โตนี่นา"

"แต่พอถึงตอนนั้น นายก็จะโตขึ้นจนก้มลงมองลงมาบนพื้นโลกไม่เห็นอีกต่อไป" วินเซนต์ยังเล่าต่อด้วยท่าทีข่มขู่

"โอ้ ไม่เป็นไรหรอกฮะ" แซคหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นหน้าไปจูบหน้าผากพ่อมด "อวกาศก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่น่าดูไม่ใช่เหรอ?"

"แต่ฉันไม่ได้โตไปกับนายด้วยนะ" วินเซนต์เหลือบสายตาลงมองเล็บมือของแซคที่วางอยู่บนท่อนแขนของเขา "...ฉันต้องอยู่บนพื้นดิน"

"งั้นเหรอฮะ" แซคยกมือข้างนั้นขึ้นมาเกาคาง "อืม แต่มันก็ไม่เป็นไรนี่ฮะ"

วินเซนต์เงยหน้าขึ้นจ้องหน้าแซค "ว่าไงนะ"

"ก็ถ้าผมจับคุณใส่ฝ่ามือไว้ ทีนี้ต่อให้คุณไม่โตตามไปด้วยก็ไม่เป็นไรแล้ว" แซคตอบยิ้ม ๆ "แค่นี้ต่อให้ผมโตขึ้นขนาดไหน เราก็ยังได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี"

"ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะอยากไปอยู่ในมือนายกันหือ เจ้าเด็กยักษ์?" วินเซนต์กระซิบ ริมฝีปากของเขาเจือรอยยิ้มน้อย ๆ

แซคโน้มใบหน้าเข้ามาจูบบนรอยยิ้มนั้นแผ่วเบา

"เอ ก็ไม่รู้สินะ" เขากระซิบตอบ "แต่ถึงคุณจะอยากหรือไม่อยาก ผมก็จะบังคับจับคุณใส่มือไปด้วยกันอยู่ดีแหละ เพราะผมจะโตขึ้นอีกไม่ได้ ถ้าไม่มีจูบของคุณ" เด็กหนุ่มขบเบา ๆ บนริมฝีปากล่างที่อยู่แนบชิด "แต่ถ้าคุณไม่อยากอยู่กับผม จะโดดลงมาให้ขาหักตายก็เชิญ"

"เจ้าเด็กขี้โกงเอ๊ย" วินเซนต์หัวเราะ เขาจูบแซค บังคับให้เด็กหนุ่มอ้าอ้อมแขนออกโอบกอดร่างกายที่เบียดเข้าไปหา แผ่นหลังเย็นเฉียบถูกพลิกลงกับพื้นเตียง ในขณะที่มือของวินเซนต์ไล้จากแนวคาง ซอกคอ หัวไหล่ แขน และไปจบลงด้วยการประสานมือเข้าด้วยกันกับเด็กหนุ่มที่ขยับร่างขึ้นคร่อมเขาไว้...ผิวแก้มที่สากระคายแนบลงกับซอกคอที่ร้อนผ่าว วินเซนต์ยิ้มให้กับรสชาติที่เปลี่ยนแปลงไปจากวันแรกที่เขาได้สัมผัส แซคจะยังเติบโตได้อีกมาก และมันก็เป็นเรื่องน่าสนุกที่เขาจะได้เฝ้ามองและลิ้มลองไปจนกว่าจะถึงวันที่คำว่า 'ไม่เป็นไร' จะจางหายไปจากริมฝีปากของคนรัก

fin.