|
:: S t n 2 b d :: |
|
"ไม่ ฉันไม่ไปหรอก" เสียงกราไฟต์ขีดกระทบแผ่นกระดาษเขียนแบบดังฟืด วินเซนต์ วาเลนไทน์เลื่อนไม้บรรทัดออกห่าง ขยับแว่นตาที่ตกลงมาบนดั้งจมูกให้เข้าที่ ก่อนจะเขียนอักษรกำหนดรูปแบบและสีที่ต้องการลงไปกำกับ "ฉันดูอเมริกันฟุตบอลไม่เป็น นายก็รู้" เขาพูด "แต่วินซ์ฮะ" แซคลุกจากเตียง อุ้มมิสเตอร์นอตี้มาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ พยายามเรียกร้องความสนใจจากวินเซนต์ด้วยการจับขาหน้าเจ้าหมาขนฟูแตะ ๆ บนไหล่คนรัก "แมทช์นี้เป็นการแข่งใหญ่เพื่อหาตัวแทนรัฐไปแข่งระดับประเทศนะฮะ แล้วคู่ต่อสู้ก็หินมากด้วย ผมอยากให้คุณไปนั่งเป็นกำลังใจให้ผมที่ข้างสนามนะฮะ" "นี่ แซคกี้" วินเซนต์ถอนหายใจ "ฉันไม่ใช่จอมยุทธในหนังจีนกำลังภายในนะ ต่อให้ไปนั่งอยู่ข้างสนาม ฉันก็เดินลมปราณเพิ่มพลังให้นายไม่ได้หรอก" "ผมไม่อยากได้กำลังกายหรอกฮะ กำลังกายผมมีอยู่เหลือเฟือแล้ว" แซคว่า ทำหน้าน่าสงสารพร้อมกับจับมิสเตอร์นอตี้ดิ้นดุ๊กไปดิ๊กมาบนกระดาษงานของวินเซนต์ "ผมต้องการกำลังใจต่างหาก" "ฉันจะส่งไปให้จากที่บ้านก็แล้วกัน" ชายหนุ่มขยับแว่น ปัดมิสเตอร์นอตี้ที่ตั้งท่าจะเอาเท้าถูเส้นดินสอสี่บีของเขาให้ดำเป็นปื้น "เอาไปที่อื่นซะ ฉันจะทำงาน" "นี่คุณไล่มิสเตอร์นอตี้เหรอฮะ?" แซคเลิกคิ้ว ทำหน้าเหมือนเพิ่งได้ฟังสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ "เออ" วินเซนต์คำราม "และฉันจะไล่นายด้วย มิสเตอร์แฟร์ ถ้ายังไม่เลิกกวนใจฉันอีกละก็" "ไม่ไปจริง ๆ เหรอฮะ?" แซคเสียงอ่อย มือที่ถือมิสเตอร์นอตี้ตกลงข้างตัว "ไม่ไป" วินเซนต์ตอบเสียงห้วน แซคเงียบ วินเซนต์ไม่ได้สนใจอีกต่อไป เขาหันกลับไปให้ความสำคัญกับงานที่ทำค้างไว้ ในขณะที่ความคิดเพิ่งต่อติดและกำลังเริ่มจะลื่นไหลนั่นเอง แซคก็ส่งเสียงขัดจังหวะขึ้นมาอีก "ทำไมฮะ?" "อะไร?" วินเซนต์ถามด้วยน้ำเสียงรำคาญโดยไม่หันมามอง "ทำไมคุณถึงไม่เคยยอมไปดูผมแข่งเลยแม้แต่ครั้งเดียวล่ะฮะ?" แซคถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ "เวลาผมชวนไปงานปาร์ตี้หรือไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ผม คุณก็ไม่เคยยอมไป ทำไมฮะ?" "แซค..." "ผมเข้าใจว่าคุณมีทัศนคติที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่กับวัยรุ่น แต่ผมอยากให้คุณำด้รู้จักเพื่อน ๆ ของผมนะฮะ พวกเขาอาจจะห่ามไปบ้าง แล้วก็ทำอะไรไม่ค่อยตรงใจผู้ใหญ่นัก แต่ทุกคนก็เป็นคนดีนะฮะ" แซคพูดต่อ น้ำเสียงของเขาหายลงคอไปเป็นบางท่อน "ผมพยายามทำความเข้าใจกับวิถีชีวิตของคุณ แล้วทำไมคุณไม่เคยพยายามทำความเข้าใจกับวิถีชีวิตแบบของผมมั่งละฮะ? ผมไม่เคยมีคุณในงานปาร์ตี้ ไม่เคยมีคุณที่ขอบสนาม ผมไม่รู้ว่าในตาของคุณมีผมอยู่บ้างหรือเปล่า แม้แต่ตอนที่ผมออกปากเรียกร้อง คุณก็ยังไม่ยินดีที่จะให้ผม ทำไมล่ะฮะ?" "แซค ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้" วินเซนต์ตัดบท "แต่ผมอยากพูด" แซคไม่ยอมหยุด "สำหรับคุณ ผมเป็นอะไรฮะวินซ์ ทำไมคุณถึงชอบทำเหมือนกับว่าผมไม่มีความสำคัญ เทียบกับงานของคุณ เพื่อนของคุณ นัดหมายของคุณ ผมจะต้องเป็นรองทุกอย่าง ผมพยายามทำความเข้าใจว่านั่นเป็นวิถีของผู้ใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ใช่ไหมฮะ คุณน่ะ..." เขาชะงักไปหน่อยหนึ่ง "ผมมีความสำคัญกับคุณบ้างหรือเปล่า?" "แซค ฉันไม่อยากทะเลาะกับนายเพราะไอ้การแข่งโง่ ๆ นั่นหรอกนะ" วินเซนต์พูดเสียงเครียด "อ้อ! ใช่สิฮะ มันเป็นการแข่งโง่ ๆ" แซคเสียงดังขึ้น คราวนี้เขาไม่ปิดบังน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจอีกต่อไปแล้ว "สำหรับคุณ มันก็ต้องเป็นการแข่งโง่ ๆ อยู่แล้วละ เพราะคุณไม่เคยมาดูการแข่งเลยสักครั้ง ไม่เห็นว่าทุกคนพยายามกันแค่ไหน ไม่เห็นว่าเราทุ่มเทหยาดเหงื่อลงไปเท่าไหร่ มันต้องเป็นเรื่องไร้สาระอยู่แล้วละฮะ ถ้ามองจากสายตาของผู้ใหญ่อย่างคุณ" "โอเค แซค" วินเซนต์ถอนหายใจ "ถ้านายอยากให้ไปดู ฉันก็จะ..." "ไม่ต้องไปแล้วละฮะ!" แซคพูด "ผมไม่อยากให้คุณต้องทนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ไม่อยากเห็นคุณต้องฝืนใจ ถ้าคุณไม่อยากไปด้วยตัวเองมันก็ไม่มีความหมาย ผมแข่งชนะมาแล้วเป็นสิบ ๆ แมทช์โดยที่คุณไม่เคยรับรู้ เพราะคุณไม่เคยสนใจอะไรเรื่องของผมเลยสักอย่าง แล้วทำไมกะอีแค่แมทช์นี้แมทช์เดียวผมจะชนะของผมเองไม่ได้!" แซคเม้มปาก มองดูแผ่นกระดาษที่วางกองอยู่บนโต๊ะวินเซนต์ด้วยสายตากึ่งโกรธกึ่งน้อยใจ "ทำไอ้งาดี ๆ มีสาระของคุณต่อไปแล้วกันนะฮะ ผมจะไม่เอาเรื่องโง่ ๆ มากวนคุณอีกต่อไปแล้ว!" "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" วินเซนต์แผดเสียงลั่นเมื่อแซคหันหลังกลับทำท่าจะกระทืบเท้าเดินปัง ๆ ออกไปจากห้อง ชายหนุ่มถอดแว่นตาออกเหวี่ยงไปบนโต๊ะ ไม่สนใจว่าขาจะหักหรือเลนส์จะหลุด "นายอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากไปดูนายแข่ง? โอเค ได้ ฉันจะบอก" วินเซนต์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแสดงความโกรธสาหัส "เพราะฉันเกลียดพวกเพื่อน ๆ ของนายน่ะสิ รู้ไว้ด้วยนะ!" "อะไรนะ?" แซคอุทานด้วยท่าทีเจ็บปวด "ฉันเกลียดเรโน ฉันเกลียดเอริธ ฉันเกลียดทีฟา!" วินเซนต์พูดต่อ "ฉันเกลียดเพื่อน ๆ ทุกคนที่นายแนะนำให้ฉันรู้จัก ฉันเกลียดสายตาของพวกเขาที่มองฉันเหมือนกับจะบอกว่าการที่นายมาอยู่กับฉันเป็นเรื่องอัศจรรย์ แล้วฉันก็เป็นไอ้ตัวร้ายที่แย่งนายไปจากพวกเขา ฉันเกลียดเสียงซุบซิบพนันขันต่อว่าฉันกับนายจะอยู่ด้วยกันได้อีกนานแค่ไหน แล้วเมื่อไหร่นายจะทิ้งฉันไป ฉันเกลียดการต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นเวลามีใครให้ท่าชวนนายไปอึ๊บต่อหน้า ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะแซค นายเคยรู้บ้างหรือเปล่าว่าเพื่อนของนายกำลังปั่นหัวฉัน คอยดูว่าฉันจะมีปฏิกิริยายังไง" เสียงของเขาดังขึ้น "ที่น่าเจ็บใจก็คือ ใช่ มันจริงอย่างที่พวกเขาพูดทุกอย่าง ฉันกับนายไม่มีอะไรที่เหมาะสมกัน ไม่มีอะไรเป็นจุดร่วมที่เชื่อมโยงพวกเราไว้ด้วยกัน ฉันอายุมากกว่านาย ทัศนคติการมองโลกก็ไม่เหมือนนาย แม้แต่กติกาอเมริกันฟุตบอลฉันก็ไม่รู้ หรือเด็กผู้หญิงเชียร์ลีดเดอร์ที่ปลดกางเกงโชว์ก้นคนทั้งสนามฉันก็ว่ามันทุเรศมากกว่าน่าดู เราไปด้วยกันไม่ได้นานหรอกแซค เราไม่เหมือนกันมากเกินไป" วินเซนต์หลับตา เขารู้สึกเปลี้ยที่แขนขวาและนิ้วมือก็กำลังสั่นจนต้องใช้มือซ้ายกุมไว้ "ที่ฉันทำได้ก็คือแยกตัวเองออกมาจากโลกของนายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้อย่างอื่นที่ไม่ใช่ปัจจัยระหว่างเราสองคนมามีอิทธิพลร่วม แต่ก็ดูจะเป็นเรื่องยากนะ แซค นายว่ายังงั้นมั้ย?" "วินซ์" แซคอ้าปาก "ผม..." "มองจากมุมของพวกเขา ฉันก็พอเข้าใจว่าทำไมพวกเขาไม่ชอบฉัน" เสียงของวินเซนต์เบาลง เขาหมุนเก้าอี้กลับเข้าหาโต๊ะ หยิบแว่นตามาสำรวจความเสียหาย "นายเป็นที่รักของพวกเขา แล้วฉันก็ทำให้นายมีเวลาให้เขาน้อยลง นายเลิกไปกินข้าวกับเขาหลังแมทช์เพราะนายต้องมากินกับฉัน นายเลิกไปซิ่งมอเตอร์ไซค์ตอนกลางคืนเพราะนายต้องมาอยู่กับฉัน นายเลิกรับนัดคนอื่น ๆ เพราะต้องมานอนกับฉัน มันเป็นเหตุผลที่เกินพอที่พวกเขาจะหันมามองฉันแล้วเริ่มตั้งคำถามว่าฉันเป็นใคร มีอภิสิทธิ์อะไร" "คุณมีอภิสิทธิ์เพราะผมเลือกคุณ" แซคพูดเสียงแผ่ว เขาเข้ามากอดวินเซนต์จากทางด้านหลัง "ผมอยากอยู่กับคุณมากกว่าพวกเขา" วินเซนต์ถอนหายใจ ยอมให้แซตกอดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด "แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น" แซคเหลือบตาขึ้นมองหน้าวินเซนต์ "นายไม่ได้เลือกฉัน แซค นายไม่ได้เลือกเลยด้วยซ้ำ" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "ตอนแรก ๆ นายอาจจะมาหาฉันเพราะฉันเป็นของใหม่สำหรับนาย แต่นายไม่ได้ทิ้งวันเวลาที่เคยอยู่กับพวกเขา แล้วตอนนี้นายก็เริ่มอยากกลับไปอยู่กับพวกเขา เลยเซ้าซี้ให้ฉันไปด้วย" วินเซนต์ยิ้ม "แล้วนายก็แสดงให้ฉันเห็นแล้วด้วยว่าถ้าฉันปฏิเสธ นายเลือกอะไร" "วินซ์" แซคหายใจเฮือก "สาบานได้ผมไม่ได้คิดแบบนั้น" "งั้นเหรอ?" ชายหนุ่มหยิบแว่นขึ้นมาสวม "ไปถามตัวเองให้ดีก็แล้วกัน แซค แฟร์ ฉันน่ะเป็นผู้ใหญ่น่ารังเกียจ เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ทำตามใจตัวเองเหมือนอย่างเด็ก ๆ หรอกนะ ก่อนจะออกไปช่วยล็อคประตูหน้าให้ด้วย คืนนี้คลาวด์ไปค้างกับเซฟิรอธ" "คุณไล่ผม" แซคมีสีหน้าเจ็บปวด "เปล่า" วินเซนต์ตอบ เขาหันกลับไปทำงานต่อแล้ว "แต่เราต้องการเวลาที่จะทำให้ใจเย็นลง...เราทั้งคู่" แซคนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนพยักหน้า เขาวางมิสเตอร์นอตี้ให้นั่งลงบนโต๊ะทำงานของวินเซนต์ แล้วจึงหันหลังเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ งับประตูให้เบามือที่สุด ดินสอในมือวินเซนต์ค้างอยู่ในท่าเดิม ก่อนจะถูกวางลงเมื่อเสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากชั้นล่าง วินเซนต์ฟุบหน้าลงกับกระดาษบนโต๊ะ ก่อนจะเบือนหน้ามามองดวงตาใสแจ๋วเหมือนลูกแก้วของมิสเตอร์นอตี้ในขณะที่เสียงมอเตอร์ไซค์แล่นจากไปท่ามกลางความมืดแห่งรัตติกาล fin.
|
|
Any comment? Yes, please. Invite you to my board.
Thank you!
|