|
:: S W :: |
|
หิมะตกแล้ว วินเซนต์ วาเลนไทน์ นั่งอยู่ในรถคันโปรดของเขา กดปุ่มเลื่อนกระจกอัตโนมัติให้สูงขึ้นอีกนิดเพื่อหลบลมหนาว อากาศเย็นจัดจนต้องถูมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน แล้วยกมันขึ้นมาแนบริมฝีปากเพื่อเป่าลมหายใจอุ่น ๆ ลงไปเพื่อเรียกกำลังวังชา หิมะตกแล้ว สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถคันหน้าเลื่อนไป วินเซนต์เข้าเกียร์ เหยียบคันเร่งเลื่อนตาม...ปุยหิมะบาง ๆ ร่วงหล่นจากฟ้าลงมาที่กระจกรถให้เขาต้องปัดทิ้งนาน ๆ ครั้ง วินเซนต์สอดส่ายสายตาออกไปที่ถนน เสื้อกันหนาวหลากสีสัน หมวกและถุงมือ ดูเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานอยู่ท่ามกลางทุ่งหิมะสีขาว วินเซนต์จอดรถเพื่อถามทางหนุ่มสาวสองคู่ที่กำลังใจจดใจจ่อกับการรอคอยเวลาสำหรับสโนว์บอร์ด หิมะตกแล้ว ท้องฟ้ามืดแต่หัววัน วินเซนต์ตัวสั่นอยู่บนรถที่ปราศจากฮีตเตอร์ มันเคลื่อนไปช้า ๆ ผ่านอพาร์ทเมนต์หลังเล็ก ๆ น่ารักถูกปกคลุมด้วยสีขาว สโนว์แมนตัวใหญ่อันเป็นผลผลิตมาจากหิมะเมื่อคืนก่อนยืนทะมึนอยู่หน้าหอพักรวมบนถนนฟากซ้ายมือ ในมือของมันถือไม้กวาดกิ่งไม้ ในปากคาบดิลโด้สีชมพู...วินเซนต์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแมวขี้เกียจที่กำลังผจญหน้าหนาว ในสมองคิดถึงแต่ผ้านวมนุ่มกับฟูกที่ส่งกลิ่นหอมแดด จะให้ดีต้องแถมด้วยกาแฟร้อน ๆ อีกถ้วยกับครีมเนย...ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกรู้ว่าคนที่เขากำลังจะไปหาจะพูดว่าอย่างไรถ้ารู้ว่าเขากำลังนึกอยากจะกินอาหารแคลอรี่สูงโดยไม่มีเหตุผล อาหารจีนอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า...วินเซนต์คิดในใจเมื่อป้ายนีออนสีแดงจ้ากระพริบล่อตาอยู่ที่หัวมุมตรงหน้า นึกถึงอาหารเข่งร้อน ๆ แป้งบางเฉียบ ใสจนมองเห็นเนื้อกุ้งสั่นริกอยู่ข้างใน...วินเซนต์ชลอรถ หาที่จอดที่ใกล้ที่สุดที่จะไม่ทำให้เขาต้องเผชิญลมหนาวนานเกินไปนัก แล้วเขาก็เห็นเอริธ เด็กสาวคนนั้นอยู่ในเสื้อคลุมกันหนาวสีแดง ที่คอ ปลายแขน และชายเสื้อที่สั้นกว่าชายกระโปรงสีชมพูตัวในเพียงเล็กน้อยบุด้วยขนเฟอร์สีขาว เรียวขาเปลือยเปล่าไปจนรองเท้าหุ้มข้อสีน้ำตาล แต่ดูท่าทางเธอจะไม่หนาวเลย ควันสีขาวจากลมหายใจของเธอเป่าผ่านปะทะใบหน้า ดวงตาเปล่งประกาย เธอกอดถุงกระดาษใบใหญ่ไว้ในอ้อมแขน มันประทับตราของร้านอาหารที่เขาหมายตาเอาไว้ว่าจะเข้าไป วินเซนต์มองตามหลังเธอไป ห่างออกไปเพียงไม่ถึงห้าเมตรจากจุดที่เขาเฝ้ามองจากในรถที่เย็นยะเยือกไม่ผิดอะไรกับอากาศข้างนอก เอริธก้าวขึ้นบันได ตรงไปยังห้องพักที่อยู่ชั้นสอง เขาเห็นเธอหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูเพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออก แสงไฟที่อบอุ่นลอดออกมาจากรอยแยกระหว่างวงกบบานประตู เอริธยิ้มและพูดอะไรสักอย่างกับใครสักคนที่อยู่ในห้องนั้น เขาเห็นเธอยกมือขึ้นจับปอยผมขึ้นทัดหู เอียงคออย่างน่ารักในขณะที่พูดจาโต้ตอบ ก่อนจะก้าวหายเข้าไปภายในแสงสว่างที่โอบล้อม และประตูก็ปิดลง วินเซนต์นั่งอยู่ที่เดิม เลิกล้มความตั้งใจที่จะออกไปข้างนอก เขาลดกระจกรถลงจนสุด นั่งจ้องมองกลุ่มควันสีขาวที่ลอยออกมาจากลมหายใจของตัวเองด้วยสายตาของคนที่ไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลยในชีวิต fin. |
|
Any comment? Yes, please. Invite you to my board.
Thank you!
|