:: Final Fantasy 7 Role Palying Game fan fiction ::
:: Ours and just mine ::
:: Author : hyperkaoru ::
:: Rate : PG ::

ท่ามกลางความเวิ้งว้างสีดำ เจ้าของร่างเปลือยเปล่านั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่เงียบๆ เขามองดูอย่างฉงนสงสัยใจว่าอีกฝ่ายมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้อย่างไร แล้วทำไมถึงต้องโศกเศร้ามากมายอย่างนั้น ความคิดเบาบางแทบจะสัมผัสไม่ได้ผ่านไป เขาติดตามมันไปด้วยความใคร่รู้ เพราะนอกจากเด็กหนุ่มที่นั่งร้องไห้แล้ว ที่แห่งนี้ไม่มีอะไร

ไม่มีแม้กระทั่งตัวเขาเอง

เมื่อติดตามได้ทันและแทรกตัวเข้าไปดูเหตุการณ์นั้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมซึ่งล้อมเข้ามา เด็กหนุ่มที่หน้าตาเหมือนกับคนที่เขาเห็นเมื่อครู่ เพียงแต่ดูเยาว์วัยกว่านอนพลิกตัวกระสับกระส่ายบนเตียง เขาจึงเดินไปข้างๆเตียง ชะโงกหน้าดูผิวสีเข้มที่ยิ่งแดงขึ้นไปอีก ไอความร้อนจากร่างข้างใต้ส่งผ่านมากระทบประสาทสัมผัสของเขา และเมื่อมีเสียงแครกดังขึ้น เขาก็เหลือบตาไปมองอย่างระแวดระวัง

ผู้ที่เข้ามาใหม่มีผมและผิวสีเดียวกับเด็กหนุ่มบนเตียง ร่างสูงเดินเข้ามาก่อนจะใช้มืออังหน้าผากของเด็กหนุ่ม เขาไม่เข้าใจบทสนทนาของทั้งสองคน มันเต็มไปด้วยภาษาซับซ้อนยุ่งเหยิง ทว่าจับได้ถึงน้ำเสียงละมุนละไมที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยนั่น จึงตัดสินใจว่าผู้ที่เข้ามาใหม่นั้นไม่เป็นอันตราย แล้วหันไปมองเด็กหนุ่มบนเตียงต่อ

ดวงตาสีแดง อีกฝ่ายมีดวงตาสีแดงที่สวยงามยิ่งนัก มันเป็นสีที่ต่างจากเลือดทว่าเขาไม่รู้จะเปรียบเทียบมันกับอะไรดี จึงได้แต่จ้องมองอารมณ์ความรู้สึกในนั้น แปลกใจที่มันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับความรู้สึกประหลาดซึ่งผ่านวูบเข้ามาในอก เปล่าเปลี่ยวและกังวล และเมื่อร่างสูงที่น่าจะเป็นผู้ให้กำเนิดนั่นผละจากไป สิ่งที่อยู่ในอกก็ท้นแน่นซะจนเขาต้องขมวดคิ้ว นิ่วหน้าด้วยความอึดอัด

จู่ๆภาพทั้งหมดก็สลายไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ห้วงสีดำสนิทอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งประหลาดที่เกิดขึ้นนี่ เสียงสะอื้นก็ดังมาจากทางซ้าย เขาหันไปมองและก็พบว่าเด็กหนุ่มคนนั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

คราวนี้ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน ทุกอย่างก็ยังคงเป็นสีดำเหมือนเดิม ในความว่างเปล่าไม่มีกระแสใดๆผ่านเข้ามา เขารอคอยจนกระทั่งเบื่อจึงหันกลับมาสนใจสิ่งที่มีตัวตนเพียงสิ่งเดียวในที่นี้

ตอนแรกเขาเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง เพราะไม่รู้ว่าสิ่งนั้นจะมีความคิดทำร้ายเขารึเปล่า แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร่างนั้นก็ยังคงไม่ขยับจากการกอดเข่าร้องไห้อยู่ดี เขาจึงลองวางมือที่มองไม่เห็นลงไปสัมผัสเส้นผมนั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าจะมีเลือดติดมีขึ้นมารึเปล่า เลือดเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยดี มันอยู่ในสัญชาติญาณของเขา

เมื่อยกมือที่ไร้มวลสารขึ้นมาดู เขาก็พบว่าสิ่งที่ได้รับไม่ใช่เลือด กลับเป็นเจ้าของร่างซึ่งนั่งคู้ตัวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตาสีแดงที่จ้องตรงมารื้นเรื่อด้วยน้ำตา และบนกระจกตาคู่นั้น เขาก็เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง ที่เหมือนกับร่างตรงหน้าไม่มีผิด

ชั่วเสี้ยวความคิด ตัวตนของเขาก็ปรากฏขึ้นมาในความมืด เขาเห็นแขนขาและร่างกายสีแทนที่เหมือนกับอีกฝ่าย ผมสีแดงยาวถึงหลัง แต่เขาไม่สามารถเห็นหน้าตัวเองได้นอกจากภาพสะท้อนในดวงตาสีแดงของเด็กหนุ่มเท่านั้น

"คุณคือใครเหรอฮะ?" เสียงของเด็กหนุ่มแหบพร่าเจือสะอื้น และน่าแปลกที่เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปาก ภาษาซับซ้อนที่เขาเคยไม่เข้าใจก็กระจ่างชัดอยู่ในความคิด

เขาก้มลงเลียเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของอีกฝ่าย เรียวขาสีแทนคู่นั้นขยับแยกออกให้เขาแทรกตัวเข้าไปนั่งอยู่ระหว่างนั้น ขณะเดียวกันมือของเขาก็ทาบทับอยู่บนแผ่นอกของเด็กหนุ่ม

ความรู้สึกอ้างว้างที่อยู่ในอกของเขาเป็นของอีกฟากหนึ่งนี่สินะ

ร่างสีแทนสั่นสะท้านเมื่อเขาลูบไล้สัมผัสอย่างใคร่รู้ ก่อนจะผละมือมาสัมผัสร่างของตัวเอง ทั้งสี อุณหภูมิ และผิวสัมผัสล้วนแล้วแต่เหมือนกันทั้งสิ้น แต่เมื่อมันอยู่บนตัวเขา และอยู่บนตัวของเด็กหนุ่ม กลับให้ความรู้สึกที่ต่างกันเมื่อสัมผัสยิ่งนัก

มือของเขาแทรกเข้าไปในเส้นผมสีแดง แดงเหมือนเลือดทว่ามันไม่ได้ถูกย้อมด้วยเลือด เขาก้มลงซุกจมูกสูดดมกลิ่นกายของอีกฝ่าย สางเส้นผมยาวนุ่มด้วยนิ้วอย่างชื่นชม และเมื่อสางจนส่วนที่พันกันคลายออก เขาก็หันกลับมาสนใจร่างกายเปลือยเปล่าตรงหน้าอีกครั้ง เด็กหนุ่มคนนี้เหมือนเขาดุจดั่งภาพสะท้อน มือเขาของเลื่อนไล้ไปตามแขน ลำตัว จากหัวเข่าเลื่อนขึ้นสูงตามเนื้ออ่อนบางของด้านในต้นขานั่น

เด็กหนุ่มไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว ดวงตาสีแดงคู่นั้นมองเขาด้วยความสงสัยกังวล เขามองตอบอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอฮะ?" ฟากด้านตรงข้ามกับเขาถามขึ้น

เขาเคลื่อนมือวนสัมผัสอยู่บริเวณต้นขาสีแทน ครุ่นคิดหาคำตอบ "สัมผัสนาย"

เจ้าของผมแดงอุทานเบาๆในลำคอ ก่อนจะถามต่อ "แล้วคุณคือใครเหรอฮะ?"

เขายื่นหน้าเข้าไปจนกระทั่งรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่าย "ชั้นคือนายไงล่ะ" เขามองภาพบนกระจกตาที่เข้าไปใกล้จนรูปบนนั้นโค้งผิดสัดส่วน "แล้วนายล่ะ?"

"ผม?" ดวงตาสีแดงกระพริบเชื่องช้า ขนตาสีแดงเข้มเป็นแพหนาที่ล้อมกรอบนั่นเมื่อหรุบลงราวกับว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าร้องไห้ออกมาเป็นน้ำตาเลือด "ผมชื่อนานากิฮะ แต่เพื่อนๆเรียกผมว่าเรด.... แล้วคุณชื่ออะไรฮะ?"

ริมฝีปากของเขาประทับจูบลงบนริมฝีปากเบื้องหน้าอย่างนุ่มนวลแผ่วเบา "ชั้นชื่อนานากิ และชั้นก็จะให้คนอื่นๆเรียกว่าเรด" ลิ้นของเขาวาดตามรอยหยักของกลีบปากคู่นั้น ก่อนจะไล้เลียรอยต่อที่ริมฝีปากบนและริมฝีปากมาบรรจบกันเป็นเชิงขออนุญาต

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ อีกฟากของชั้น"

เมื่อเด็กหนุ่มเผยอปากขึ้น เขาก็แทรกลิ้นเข้าไปข้างใน ชิมสัมผัสรสชาติอ่อนหวานและเต็มเติมกลิ่นไออันเถื่อนดิบของเขาให้แก่อีกฝ่าย

เขารู้ดีว่าเขาเกิดมาเพื่อครอบครองทุกสิ่งร่วมกับเด็กหนุ่ม ทว่าคนตรงหน้านี้เป็นของเขาเท่านั้น นานากิ เรด ไม่ว่าจะชื่ออะไรหรือถูกเรียกขานยังไง คนตรงหน้านี้เป็นของเขาเท่านั้น

ทั้งร่างกาย จิตใจ และวิญญาณ

ของเขา เขาเท่านั้น....